Columbus
Bikepacken door de Afghaanse Pamir: een tocht naar het dak van de wereld
Verscholen tussen imposante bergketens blijft de Afghaanse Pamir een van de meest ontoegankelijke uithoeken van Centraal-Azië. En ineens waren we daar. De bergen om ons heen voelden zo groot dat ze ons moeiteloos konden opslokken, en de vallei trok ons steeds verder naar binnen, alsof hij wilde weten hoe ver we zouden gaan.
Naarmate we de meer bewoonde delen van Afghanistan achter ons lieten, werd het stiller... en ruiger. De uitgestrekte vlaktes veranderden in een stenig, smal spoor dat zich slingerend een weg baande naar wat men het “dak van de wereld” noemt. Soms voelde het alsof we echt helemaal alleen waren. Tot er weer een controlepost opdook. Zelfs hier is er altijd iemand die oplet.
We naderden de Grote Pamir: een hooggelegen, open plateau omringd door besneeuwde toppen. Al snel werd duidelijk dat bikepacken in dit deel van de wereld zelden alleen fietsen betekent. Het is duwen, slepen, dragen en je lichaam overtuigen om door te gaan. De beklimmingen waren steil, de lucht ijl, en voedselvergiftiging stond zeker niet op de paklijst.
Gelukkig hield de Hobootleg Geo stand. Zelfs toen het pad ophield een pad te zijn. Geen klachten van de fiets. Van ons kun je dat niet zeggen.
Net toen alles even te veel leek te worden, verschenen de eerste joerten in de verte als kleine bakens van hoop. De Kirgizische families ontvingen ons met een warmte die fel afstak tegen het ruige landschap. Het leven boven de 4.000 meter is eenvoudig, zwaar en ongelooflijk goed georganiseerd. Iedereen weet precies wat hij moet doen, en wanneer. Onze aanwezigheid (en onze fietsen) zorgden voor wat afleiding. De Hobootleg Geo trok veel bekijks. Zeker geen alledaags gezicht in de Pamir.
We bleven een paar dagen, rustten uit, dronken eindeloze kopjes thee en leerden iets over hun dagelijkse ritme. Toen het tijd was om te vertrekken, viel het afscheid zwaarder dan verwacht. Maar dat is het mooie aan dit soort reizen: je blijft altijd in beweging, ook als een deel van je liever zou blijven.
Fietsen door de Afghaanse Pamir liet ons beseffen dat er hier geen perfect plan bestaat. Je pakt wat er komt, blijft in beweging en ziet later wel hoe je de rest oplost. De Hobootleg Geo was daarvoor de ideale partner. Geen klachten, geen vermoeidheid, en al helemaal geen voedselvergiftiging.
Uiteindelijk bleek de Pamir geen bestemming, maar een test van uithoudingsvermogen, geduld en doorzettingsvermogen als alles in je zegt dat je wilt stoppen.
