hoofdstuk 2: Cino de eigenwijze

In een van de slechts drie bekende gepubliceerde interviews met Cino Cinelli – in dit geval de mei 1976-editie van Bicycling – legde Cino aan de bezoekende journalist uit dat “hij deze componenten bouwt zoals hij het wil, puur omdat hij vindt dat ze zo gebouwd moeten worden".

Uit dit korte fragment wordt direct duidelijk wat een van de meest kenmerkende eigenschappen van Cino is (en van elke grote merkbouwer): een buitengewone koppigheid.

Koppigheid en consistentie, het vermogen om een sterke, unieke mening te vormen en daar niet van af te wijken, zelfs niet onder de grootste druk, of dat nu de heersende opinie, een veranderende markt of trends zijn.

En geen enkel object dat door hem is ontworpen drukt deze koppigheid beter uit dan onze iconische Supercorsa, die tot op de dag van vandaag in productie is, bijna 70 jaar nadat het definitieve ontwerp werd bereikt, met slechts bescheiden en oppervlakkige aanpassingen in het productieproces.

Volgens de overlevering is de Supercorsa als volgt ontstaan: eind 1947, terwijl hij zijn nieuwe bedrijf in Milaan opzette, wist Cino misschien wel de beste racefietsenbouwer ter wereld, Luigi Valsasina, weg te lokken bij zijn toenmalige werkgever, Bianchi.

Bij Bianchi was Valsasina de persoonlijke framebouwer van Fausto Coppi en tal van andere toppers uit die tijd. Dit feit op zich illustreert al de grote ambitie van Cino om zijn stempel te drukken, maar wat nog opvallender is: toen hij Valsasina in dienst nam en hem installeerde in de nieuwe Cinelli-fabriek, overhandigde hij zijn gewaardeerde framebouwer een tekening voor een volledig nieuw type racefiets, met zeer ongebruikelijke oplossingen zoals een aflopende vorkkroon (de allereerste ter wereld) en een ongekende geometrie.

Valsasina was het met beide niet eens en hield vol dat zijn ervaring voor zich sprak. Cino dacht daar anders over; hij stelde dat het wegdek en de technologieën veranderden en dat het ontwerp daarop aangepast moest worden.

Uiteindelijk kwamen de twee tot het volgende compromis: Valsasina zou twee frames bouwen, één volgens zijn eigen inzichten en één volgens de ideeën van Cino. Vervolgens zouden ze de frames aan hun gezamenlijke vriend en de grootste kampioen van die tijd, Fausto Coppi, geven. Coppi zou ze testen en laten weten welke hij het beste vond.

Zo werden de frames gebouwd en aan Coppi overhandigd, die terugkwam bij Cino en Valsasina en een duidelijke en ondubbelzinnige voorkeur uitsprak voor het frame van Cino.

Vanaf dat moment bleef Cino zijn ontwerp verfijnen, met iconische details als de fastback staande achtervork, een nieuw trapashuis geproduceerd door Georg Fischer in Zwitserland, metallic lak, uitgeboorde moffen... En zijn koppigheid maakte de Supercorsa steeds unieker, zelfs als dat tegen zijn “eigen belang” inging.

Zo was Cino jarenlang de exclusieve wereldwijde distributeur van Columbus-buizen, maar toch bleef hij sceptisch over de wanddikte van de Columbus SL-zitbuis uit het topsegment. Hij stond erop een eigen buis te gebruiken, waardoor hij de Supercorsa moest aanbieden met een zitbuisdiameter die afweek van alle andere high-end racefietsen op de markt. Daardoor moest hij ook zijn vriend Campagnolo overtuigen om Record-zadelpennen met een diameter van 26,2 mm speciaal voor hem te maken. Ondanks de voor de hand liggende uitdagingen van deze kleine aanpassing, bleef Cino hier zijn hele tijd als eigenaar van het bedrijf op aandringen. 

Door de jaren heen zorgde deze eigenzinnige mix van technologische genialiteit, luxe, tegendraadsheid, behoudendheid en openheid voor een fiets en een bedrijf die volledig uniek zijn. Zo uniek en krachtig dat, hoewel er in de jaren 50 en vroege jaren 60 varianten van de Supercorsa werden aangeboden—waaronder de Mod.B (die goud won op de Olympische wegrit in Rome) en de Riviera—Cinelli in de jaren 70 nog maar één fiets aanbood: de Supercorsa.

Aan agenten, distributeurs en klanten die vroegen of er een nieuw model in ontwikkeling was, antwoordde Cino: “Mijn fiets rijdt fantastisch, waarom zou ik hem veranderen?”

Dankzij deze houding heeft de Supercorsa andere “dreambikes” uit het gouden tijdperk overleefd en is hij uitgegroeid tot de meest iconische en herkenbare Italiaanse racefiets ter wereld.