Girona, voor het seizoen begint

Girona voelde als de perfecte start van het jaar. Niet als trainingskamp, niet als voorbereiding op een wedstrijd. Gewoon een paar dagen op Cinelli-fietsen, goede koffie, lange ritten en samen tijd doorbrengen.

Het werd precies wat we willen dat RPM is. Een groep mensen die genieten van fietsen, nieuwsgierig zijn en net dat beetje verder willen gaan dan normaal. Geen druk, geen verwachtingen. Gewoon komen zoals je bent, in welke vorm je ook bent, en zien waar de weg je brengt.

Sommigen kwamen om langer te fietsen dan ooit tevoren. Anderen om nieuw terrein te ontdekken. Weer anderen waren gewoon blij om erbij te zijn. En dat is prima, dat is juist het mooie.

Marie kwam na een winter vol blessures. Ze had niet gefietst en het vertrouwen om met deze groep te rijden was niet vanzelfsprekend. Thuis had ze nooit langer geklommen dan zo’n 130 hoogtemeters. In Girona veranderde dat snel. Drie dagen op rij pakte ze serieuze beklimmingen mee. Eerst Els Àngels, daarna Sant Grau d’Ardenya, en de dag erna Turó de l’Home — een van de klassieke Girona-klimmen voor racefietsers. Een klim van 25 km met zo’n 1.500 hoogtemeters. Niet alleen overleven, maar echt rijden zonder te harken. Zulke dagen deden haar beseffen dat er meer mogelijk is dan ze dacht.

Liv en Warre waren er niet alleen voor de lange dagen. Ze namen extra wielen mee en gingen op pad om delen van het Traka-parcours te verkennen — de gravelrace die elk voorjaar in Girona wordt gereden. Echte gravel, ruiger dan we thuis gewend zijn. Het veranderde hoe Warre naar de race keek. Misschien ook hoe hij hem straks rijdt.

Wat begon als een grap werd al snel een serieus plan. Tijdens het uitzetten van routes bedachten we een lus van 295 km met zo’n 3.500 hoogtemeters. Niet bedoeld om echt te rijden. Maar hij deed het toch.
Hij vertrok samen met de groep en bleef de eerste 70 km bij ons. Toen wij stopten voor koffie, reed hij door. Snel even water bijvullen en weer verder, de rest van de lus solo. Geen twijfel. 
Je kunt wel zeggen dat hij zijn voorbereiding op de Trans Balkan Race serieus neemt — 1.400 km unsupported bikepacking dwars door de Balkan.

Maar niet alles draaide om cijfers.
De mooiste herinneringen ontstonden juist tussendoor. Koffiestops die uitliepen tot lange pauzes. Elkaar beter leren kennen tijdens een lange klim. BBQ’s in de avond. Een glas natuurwijn voor het eten. Praten over fietsen, of juist helemaal niet.

We zijn allemaal anders. Verschillende levens, banen, achtergronden. Maar voor een paar dagen valt alles samen. Je fietst samen, deelt iets eenvoudigs, en dat is genoeg.

Girona voelde als een goed begin. Geen hoogtepunt. Gewoon een apero voor wat deze zomer nog komt.

Deze post is gemaakt in samenwerking met RPM Souplesse. Meer weten over het collectief, hun ritten en hun filosofie? Kijk op rpmsouplesse.com.