Columbus
Hoe het begon: Josh en zijn 1952 Cinelli Supercorsa
Toen vintagefietsfanatic en Milanees Josh ons vertelde dat hij zijn Supercorsa uit 1952 aan het restaureren was, wisten we meteen: die moeten we zien. We nodigden hem uit op het Cinelli-hoofdkantoor om dit bijzondere stukje fietsgeschiedenis met eigen ogen te bewonderen. Misschien ken je zijn Instagram, @biciclette_d_epoca, waar hij informatieve en vermakelijke posts deelt over vintagefietsen—dit is je kans om meer over hem te weten te komen.
Lees verder en ontdek het hele verhaal.
 |
 |
"Ik ben Josh en ik beheer een populair Instagramkanaal voor liefhebbers van vintagefietsen: @biciclette_d_epoca. Ik ben er ruim 3 jaar geleden mee begonnen en het is een mix van grappen, sketches, reviews van vintagefietsen, inzichten over onderdelen, renners, framebouwers en een diepe duik in alles wat met fietsen vóór de jaren 90 te maken heeft.
Ik rijd, koop en verkoop al bijna 20 jaar vintagefietsen en nu wil ik mijn kennis delen met de wereld via korte online video's.
De eerste Cinelli die ik ooit bezat was een Proxima met Columbus Thron-buizen. Hij was afgemonteerd met een complete Dura-Ace 7200-groepset en ik kocht hem eigenlijk om te restaureren en weer te verkopen. Het was zo'n gave fiets dat ik meteen gegrepen werd door het Cinelli-virus.
Jarenlang wilde ik een Supercorsa in mijn maat. Ik heb in de loop der jaren meerdere Supercorsa's gehad in grotere maten, die ik restaureerde en weer verkocht, altijd een beetje jaloers op de nieuwe eigenaar.
 |
 |
Terwijl veel fietsers dromen van een Cinelli Laser, heb ik altijd gedroomd van een Supercorsa. Uiteindelijk vond en restaureerde ik er eentje in mijn maat, gebouwd in 1991, in de periode dat Mario Camilotto framebouwer was bij Cinelli. Dit is mijn vaste fiets voor ritten in Milaan. Mijn forever bike, ik ben er gek op.
Mijn oprechte liefde voor de Supercorsa en zijn blijvende nalatenschap is deels de reden dat het bijna 2 jaar duurde om deze Cinelli Supercorsa uit 1952 te restaureren. Elk moertje, boutje en schroefje moest kloppen. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor Cino, voor de community die mij online volgt en voor de toekomstige eigenaar.
Ik prijs mezelf gelukkig, want ik heb het unieke voorrecht gehad om door de jaren heen op heel wat verschillende vintage fietsen te rijden. Je kunt je voorstellen: na meer dan 20 jaar vintage fietsen kopen en verkopen zijn er heel wat fietsen door mijn handen gegaan en heb ik geprobeerd ze allemaal te rijden. Elke fiets heeft zijn eigen karakter, zelfs als ze met vergelijkbare materialen zijn gebouwd. Stijfheid, geometrie, rijgedrag, gewicht, stijl, noem maar op – alles verschilt enorm.
 |
 |
Voor mij is de Cinelli Supercorsa altijd het perfecte kruispunt geweest van esthetiek, comfort en prestaties. Net zo thuis op een Olympische wielerbaan of in een grote ronde, als tijdens een ontspannen zondagrit.
Toen ik jonger was, had ik eigenlijk helemaal niets met fietsen. Sterker nog, pas toen ik als student in Chicago naar de universiteit ging, begon ik op de fiets naar college te gaan.
Eerst reed ik op een moderne fixed gear, daarna kwam er een vintage fixed gear, en uiteindelijk een vintage racefiets. Vanaf dat moment was ik verkocht. Door vintage fietsen te kopen, restaureren en verkopen kon ik mijn studie deels bekostigen.
Na mijn afstuderen werd mijn focus op vintage fietsen alleen maar sterker. Op de meeste dagen denk ik nergens anders aan. Jaren, renners, groepsets, framebouwers, enzovoort. Mijn brein is goed in het onthouden van een enorme hoeveelheid willekeurige feiten, en de wereld van vintage fietsen is daar perfect voor.
 |
 |
Door de jaren heen heb ik aan heel wat georganiseerde vintage tochten meegedaan. Ze waren stuk voor stuk leuk, maar geen enkele was zo memorabel als de Eroica California in 2016. Daar ontmoette ik voor het eerst de inmiddels overleden Luciano Berruti. Ik heb warme herinneringen aan onze gesprekken in het Italiaans.
Toch heb ik die tocht nooit uitgereden. Halverwege ging mijn achterderailleur volledig aan gruzelementen en lagen er Campagnolo-onderdelen verspreid over het asfalt. Ik moest met de bezemwagen terug naar de start. Gelukkig stond er een fles lokale wijn uit Paso Robles klaar om me op te vrolijken. En dat werkte…
Ik kijk altijd uit naar de volgende georganiseerde vintage tocht. Overal in Italië vind je kleine evenementen en ze stellen nooit teleur. De kameraadschap onder gepassioneerde vintage liefhebbers is hartverwarmend, de fietsen zijn geweldig en bij de rustpunten proef je lokale specialiteiten die je nergens anders vindt."
