Hoe we elkaar ontmoetten #5: Time Kondo en zijn XCr & Pressure

Ciao Kondo!

Hoi Lodovico!

Mijn eerste vraag gaat eigenlijk over jouw unieke en creatieve kijk op fietsstijl. Kun je iets vertellen over jouw “stijlfilosofie”?

Ik heb een passie voor het combineren van racefietsen met kunst en mode.
Voor mij hoeft een racefiets niet alleen snel te zijn. Ik vind dat het bij zowel racefietsen als mode goed is om te zoeken naar rationaliteit en de nieuwste trends in een eenvoudig design. Ontwerpen die aerodynamica en lichtgewicht tot het uiterste doorvoeren, of frames en wielershirts met bijna monochrome kleurstellingen, zoals de laatste jaren in de mode is, zijn mooi. Maar ik vind het saai als “iedereen hetzelfde is”.
Als je plezier wilt hebben, wil je dan niet juist wat meer opvallen? Daarom probeer ik als fietser meer artistieke producten te vinden en te gebruiken om mijn eigen gevoel op een andere manier te uiten dan anderen. Dat zorgt ook voor meer contact met verschillende mensen. Ik probeer speels te zijn, zelfs met sokken of handschoenen. Zo krijg je misschien zelfs een “Hé, wat stijlvol!” als je tijdens een rit even stopt voor een pauze. Volgens deze filosofie is Cinelli voor mij een van de middelen geworden om mijn gevoel te uiten.

Hoe kwam je voor het eerst in aanraking met Cinelli en wanneer besefte je dat het, zoals je zegt, een middel kon zijn om je eigen gevoel te uiten?

Mijn eerste kennismaking met Cinelli was toen ik foto’s zag van een Cinelli Laser baanfiets uit de jaren 80 in een Japans racefietsblad. Los van de fiets viel meteen het logo me op, dat ik later ontdekte als een ontwerp van Italo Lupi. Ik was onder de indruk van de overweldigende schoonheid en coolheid van het Cinelli-design, en was meteen gegrepen door het merk.
Toen ik het merk beter leerde kennen, ontdekte ik dat de aantrekkingskracht van Cinelli voor mij vooral zit in het stijlvolle design en de verborgen prestaties. In tegenstelling tot andere merken, dankzij het smaakvolle design van Antonio Colombo en elementen zoals het Italo Lupi-logo met zijn bijzondere kleuren, vind ik dat het idee van een racefiets als puur wedstrijdinstrument op een goede manier wordt losgelaten, en dat je de fiets ook als kunstwerk kunt beleven.
Ik heb zelfs het idee dat Cinelli in Japan wordt gezien als een modieus merk, maar dat het tegelijkertijd de prestaties biedt om in wedstrijden te gebruiken… Het is echt een wolf in schaapskleren!

Hoe kwam het dat de XCR jouw allereerste Cinelli werd?

Totdat ik de XCR kocht, reed ik altijd op zogenaamde “high-end” carbonframes, maar ik was nieuwsgierig naar andere materialen. Ik dacht aan titanium en staal. Omdat ik vooral een Cinelli wilde, moest het staal worden. En omdat ik al besloten had dat de Supercorsa de laatste fiets wordt die ik ooit koop, bleef de XCR de meest interessante optie. Ik was gefascineerd door het feit dat deze fiets gemaakt is van roestvrij staal, een bijzonder materiaal voor een racefiets. Daarom heb ik hem gekocht.
Ik vind de XCR een geweldig frame dat de soepelheid en taaiheid van chroom-molybdeenstaal combineert met de directheid van high-end carbon. Verrassend genoeg filtert het hinderlijke trillingen uit het wegdek, en het soepele trappen zorgt voor een goede acceleratie. Het is het meest comfortabele frame dat ik ooit heb gehad, het gewicht is licht voor een stalen frame en hij rijdt heel comfortabel. Niet alleen voor lange ritten, maar ook bij klimmen, omdat het frame de benen minder belast dan stijve high-end carbonframes. Daardoor is hij comfortabeler.

En kort na de aankoop van de XCR heb je ook een Pressure gekocht!

Ja! De Pressure is echt gemaakt om te racen. Op het vlakke kan ik heel snel rijden in een aerodynamische houding. Het is geweldig om te merken hoeveel beter de nieuwste aerodynamische prestaties zijn dan bij traditionele fietsen, en ik kan tegen de wind in rijden zonder moe te worden. De Pressure stuurt meer als een tijdritfiets door de geometrie en hoewel hij iets zwaarder aanvoelt, kun je er prima mee klimmen. Ik heb geen enkel probleem met dat gewicht, gezien de voordelen op vlak terrein.
Pressure en XCR zijn duidelijk voor verschillende doeleinden ontworpen. Ik rij op de Pressure als ik train of een bepaalde afstand in korte tijd wil afleggen. De XCR gebruik ik voor lange afstanden of ontspannen ritten. Bijvoorbeeld als ik met vrienden op een culinaire rit ga.

Laatste vraag, ik weet dat je team Goloso heet, wat in het Italiaans ‘goede eetlust’ betekent. Eten is duidelijk belangrijk voor je, dus heb je een tip voor een goede plek om te stoppen voor eten tijdens een rit buiten Tokio? Of een klassiek lokaal tussendoortje voor tijdens een pauze?

Er zijn verschillende eetplekken die ik zou aanraden tijdens het fietsen in Tokio.
Allereerst is er de tempura bowl bij Yamatoya, gelegen op de route naar Shibamata Teishakuten, een beroemde tempel in Tokio. Het is een traditioneel gerecht van tempura op rijst met zoete sojasaus.
Deze zaak staat ook bekend om de zoetigheid genaamd Kusa-dango. De combinatie van mochi en anko (rodebonenpasta) is perfect om je vermoeide lichaam op te peppen en je weer energie te geven! De tempel Shibamata Teishakuten is een prachtige Japanse bezienswaardigheid, al zijn racefietsen daar niet toegestaan. Maar het is zeker een bezoek waard.
Mijn volgende aanrader is Zebra Coffee, gelegen langs de Ridge Highway. Hier kun je croissants en koffie, enzovoort, eten in een stijlvolle setting. Het is ook fijn dat er fietsstallingen zijn, want veel fietsers komen hier. Het ligt dicht bij het stadscentrum, dus je kunt hier eten voordat je verder rijdt, of na je rit even uitrusten.
Mijn laatste tip is Enomoto Dairyfarm, gelegen aan de Arakawa Cycling Road, de bekendste fietsroute van Tokio. Dit is een beroemde plek onder fietsers in Tokio. Je kunt er genieten van verse en heerlijke zuivelproducten zoals gelato, melk, yoghurt, enzovoort, allemaal rechtstreeks van de boerderij. En nu de winter eraan komt in Japan, kun je jezelf opwarmen met een glas warme melk!
Er zijn nog veel meer heerlijke en aanraders om te eten, maar ik kan ze niet allemaal noemen…