Wedstrijdupdate: Emma bij Monster Track NYC

Nu het stof is neergedaald na weer een enerverende editie van MonsterTrack NYC, spraken we met kampioen Emma om dieper in te gaan op de details van deze wilde race.

Een race die evenveel sketchy als soepel was. Gelukkig voor Emma eindigde het op de best mogelijke manier: met een prachtige overwinning.

Lees verder voor Emma’s verhaal over deze snelle en onverschrokken race.

"MonsterTrack stond altijd al op mijn dromenlijst… deze keer naar NYC afreizen ging niet vanzelf. De race zou het eerste hoofdstuk zijn van een groter avontuur in de VS, en alles regelen voor vertrek was minstens zo stressvol als spannend. Of misschien nog wel meer.

Terwijl ik mijn spullen inpakte om mijn kamer in Kopenhagen voor drie maanden te verlaten, begon ik aan de opbouw van het Cinelli Vigorelli-frame waar ik op zat te wachten. Het frame kwam maandagmiddag binnen, het wielset had ik in het weekend gespaakt, en dankzij de werkplaats en tools van Omnium kon ik diezelfde avond de fiets rijklaar maken.

Dinsdag was mijn laatste werkdag op de cargo, woensdag kon ik de Vigorelli testen en was ik meteen verkocht door hoe direct, agressief en stabiel hij reed. Donderdagochtend stonden er twee fietsen ingepakt klaar en was ik klaar voor vertrek."

"Zoals gezegd voelde racen in NYC als het begin van iets groters, en na een verkenningsrit door de stad op vrijdag waren de zenuwen voor de race van de volgende dag flink aanwezig. Ik dacht dat het een mix was van willen presteren en beseffen hoe gefocust ik moest zijn om niet af te gaan. Superblij om daar te zijn… de stad gaf me echt een andere energie. Misschien was het de vibe van de mensen, het stratenpatroon, het verkeer… maar ineens voelde ik de drang om alles te geven op zaterdag.

Ik logeerde bij mijn vriend KT, vlak bij de start van de alleycat, dus inschrijven was zo geregeld. Ik sloot me aan bij de legende en vriend Terry B. Het plan was dat hij me zou volgen… dat zou weer een droom van mijn wishlist :) afstrepen.

We zetten de microfoon klaar en kregen het koud terwijl we wachtten tot de organisatie zover was. Het moment waarop je je fiets moet neerzetten vind ik altijd het spannendst. Met 150 racers wil je echt niet vast komen te zitten. 

MT begon dit jaar met slechts 1 uur vertraging en voor ik het wist vlogen we allemaal richting de eerste manifest-ophaalplek. Ik bleef op 1st Avenue tot ik linksaf sloeg op 39th street. Niet wetende dat dit het meest sketchy stuk van mijn race zou worden. Na me door een druk kruispunt te hebben geworsteld, bereikte ik Tunnel Exit St cross."
 

"Als je uit NYC komt, weet je waarschijnlijk dat auto’s daar keihard uit de tunnel schieten, maar eerlijk gezegd had ik deze niet zien aankomen. Ik dacht echt dat ik zou crashen, en niet zo’n beetje ook, maar op de een of andere manier wist ik te slippen en mijn stuur zo ver mogelijk naar rechts te draaien, waardoor ik uiteindelijk in dezelfde richting als de zwarte bestelbus rolde. Zij aan zij. Zulke momenten noemen we close calls… en soms ontstaan die doordat je even afgeleid bent… soms is het gewoon totaal onverwacht. Je zou kunnen zeggen dat dit een combinatie van beide was… Ik baalde van mezelf dat ik niet alerter was geweest.

Hart en adrenaline pompten door mijn lijf. Ik zag het als een wake-upcall en focuste me op veilig blijven. Nog steeds heel bereikte ik eindelijk de manifest-ophaalplek bij Bryant Park in Midtown.

Elke keer als ik in een stad race waar ik niet super bekend ben, neem ik de tijd om goed te plannen en de beste route te visualiseren. Voor mij is het cruciaal om te weten waar ik heen ga, in plaats van simpelweg locals te volgen. Meestal typ ik alle adressen in op de kaart, sla ze op en ga dan van daaruit verder. Iets anders wat ik doe is vooruit plannen. Nog voordat ik bij een checkpoint ben, kijk ik alvast waar ik daarna heen moet. Als ik snel in en uit het stempelproces kan zijn, scheelt dat weer tijd."

"Het verschil tussen NYC en Kopenhagen is natuurlijk… ENORM. Door wat gestructureerder te denken en een duidelijk plan te hebben, begon ik echt te genieten van het flowen door het verkeer van NYC. Het magische gevoel dat ik kreeg was ongeëvenaard. Sneller cruisen dan auto’s, drukke kruispunten oversteken of volle bak de avenues op om het groene licht te pakken.

Het momentum dat je krijgt op een snelle, stevige fixed gear is uniek. Het bracht me een beetje terug naar vijf jaar geleden, racen in Milaan, maar nu met meer ervaring en vertrouwen in mijn skills. In een andere stad zijn maakte het sowieso spannend, en met Terry B die me volgde gaf dat nog extra vuur.

De race was spannend maar soepel. De route voelde vloeiend in mijn hoofd, met maar een paar momenten waarop ik achteraf kan zeggen dat ik precies de juiste keuzes maakte. Toen ik het tweede manifest oppikte, lag ik maar een paar minuten voor op Amelia, de tweede WTF (woman/trans/femme) racer.

Met mijn hartslag nog steeds hoog dook ik in elkaar om de adressen van de zes checkpoints uit te stippelen. Ik wist dat ik het kleine gat moest behouden, en met een wat ingewikkeldere serie locaties kon ik me geen fouten of vertraging veroorloven. Helemaal opgeladen en gemotiveerd om weer te gaan, was ik VERTROKKEN!"

"Het volgende uur vloog voorbij. Voor ik het wist stond ik alweer bij de start/finish, terwijl ik eigenlijk een derde manifest verwachtte, maar die hadden ze dit keer niet ingepland. In mijn hoofd wilde ik nog meer racen, maar toen ik hoorde dat ik gewonnen had, verscheen er een enorme glimlach op mijn gezicht. Ik vloog mijn vrienden Benny en Ando, die een van de organisatoren was, meteen om de hals, en Terry die nog steeds aan het streamen was. Ik wist dat mensen thuis live meekeken en iedereen daar kwam me feliciteren. Het was echt een bijzonder moment dat ik niet snel zal vergeten, en weer een dikke W voor SLOW SQUAD INTL."

📸: b&w: @heeytrinny kleur: @shotti_e