Raceverslag: Respublica Barcelona

Tien dagen geleden vond de Barcelona-editie van Respublica plaats, onze favoriete unsupported fixed gear race in Europa. Op een zonnige Spaanse ochtend werd er gereden van Cunit naar de top van Montjuic, midden in Barcelona.

Cinelli-vriend en Quaderni-ster Dany Pizzorno was erbij op zijn Vigorelli Steel en wist na een knappe tweede plaats een schitterend koersverslag op zijn Strava-profiel te plaatsen.

In Barcelona mogen fietsen doorrijden als het verkeerslicht oranje knippert, terwijl auto’s niet per se stoppen. Het feit dat het licht oranje is en niet groen, geeft aan dat de situatie mogelijk gevaarlijk is.

Sommigen zeggen dat sport een manier is om te ontsnappen, anderen vinden het vooral heerlijk om doodmoe en gelukkig thuis te komen. Maar – en ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven – misschien is dat knipperende oranje verkeerslicht precies het soort kick waar we allemaal, niet tevreden met het alledaagse, naar op zoek zijn in die paar uur sport per week... Hoe dan ook, in sommige sporten is de grens tussen plezier en problemen vaag en moet je weten hoe je het evenwicht bewaart. Een alleycat rijden in Barcelona is daarop geen uitzondering.

Ik denk dat een race als deze [Respublica Barcelona] voor 30% draait om fysieke voorbereiding, 40% om mentale voorbereiding en 30% om de setup van je fiets en je strategie.

Qua fysieke voorbereiding kan ik deze keer op weinig rekenen; de verschillende tools van Garmin en Strava schommelen tussen een “slaap”-trainingsstatus (Connect) of een mooie -48% ten opzichte van vorig jaar (Strava).

Op mentaal vlak heb ik mijn best gedaan om die pre-race routine op te bouwen die me rust geeft, maar deze keer is er een extra factor die ik nog niet eerder heb meegemaakt: onder druk van mijn team ben ik gebombardeerd tot een van de favorieten en zelfs gevraagd om een speedsuit te dragen. Dat past totaal niet bij mijn stijl; ik probeer altijd onder de radar te blijven en de verwachtingen laag te houden, want wat ik het mooiste vind is om bijna onopgemerkt aan de start te verschijnen, zonder pretenties, en dan iedereen te verrassen – mezelf op de eerste plaats...
Als het gaat om de setup van mijn fiets en mijn koersstrategie ben ik juist een complete perfectionist geworden. Ik ben geen bike messenger die de route uitpluist om ergens een paar honderd meter af te snijden, maar mijn fiets is tot in de kleinste details voorbereid; het type wielset, de verhouding, zelfs het soort olie voor de ketting is geen toeval.

Qua strategie pak ik het aan zoals ik vroeger deed bij het zeilracen: ik kijk eerst goed naar de locals en de favorieten en na de eerste schermutselingen in de race begin ik hun stuurvaardigheid, prestaties en lichaamstaal te lezen, een beetje zoals Magrini [beroemde Italiaanse wielercommentator] die na een paar kilometer al durft te voorspellen wie er gaat winnen.

Boven op de eerste klim is de groep al uitgedund tot drie à vier renners. Op de steilste stukken verloor ik 10 à 20 meter, maar ik was voorzichtig om mezelf niet op te blazen bij het dichten van het gat, wetend dat ik op het vlakke na de top weer kon aansluiten.

Ik kan de controle behouden, ik rij niet voluit en ik blijf helder nadenken, terwijl ik mijn concurrenten en hun prestaties observeer.

In de afdaling kom ik de eerste echte moeilijkheden van de race tegen. Het Favelaframa-team zit op kop, valt aan en ik weet niet of ik me meer zorgen moet maken over mijn ‘egg-beater’ benen (max. cadans 167 rpm) of over de file die zich gaat vormen bij de ingang van de eerste bebouwde kom die we doorkruisen.

In Vilanova en Can Pei is het totale chaos: renners stuiteren als flipperkastballen van de ene naar de andere kant van de weg, zigzaggend tussen auto’s en voetgangers. Ik volg ze, rijdend met mijn ogen dicht…

Langs de kust bij Sitges gaat het iets beter, maar op een afdaling voel ik plots een stekende pijn in mijn rechterkuit en even denk ik dat mijn koers voorbij is… Ik probeer mijn energie te focussen, blijf uit het zadel en vooral: ik probeer niet aan de pijn te denken, want er zijn nog 30 km te gaan en ik kan me geen aarzeling veroorloven.

Op dit moment in de race telt vooral hoe mijn tegenstanders zich voelen:
_David is ons referentiepunt, een monoliet op zijn Nr.22-frame, nooit gevaarlijk in zijn bewegingen maar gul op kop
_Marco is in topvorm maar betaalt voor zijn overmoed en doordat hij het parcours niet heeft geüpload, mist hij een bocht terwijl hij op kop rijdt
_Javier boezemt me angst in, hij lijkt een veer die op springen staat; als hij het gas opendraait valt de groep uiteen, maar zijn acties zijn even explosief als kort
_Gerard doet me denken aan Remco, vaak in een lage, aerodynamische houding. Als hij op kop rijdt doet hij ons allemaal pijn, maar hij rijdt defensief en bereidt, vermoed ik, een finisseurs-aanval voor. Ik ben daar zo van overtuigd dat ik probeer hem uit te dagen om op kop in de wind te rijden, zodat hij wat energie verspilt, maar mijn spelletjes brengen hem niet van zijn stuk.
_Mr. Ohm pakt bij elke bocht of rotonde 50 meter op ons. Hij stuurt een fiets als geen ander die ik ooit heb gezien, zelfs op een nieuwe setup die hij pas de dag ervoor heeft opgebouwd…

SHOP DE VIGORELLI