Columbus
Ride Report: Jules Midsummer naar Milaan
Eerder dit jaar stuurden we onze vrienden van RPM Souplesse op Italiaans avontuur met een selectie van onze mooiste Nemo Tig bikes. Toen het avontuur voorbij was, besloot Jules om deze stalen meesterwerk niet terug te sturen, maar het persoonlijk af te leveren — helemaal vanuit België.
Hier deelt hij het verhaal van zijn midzomeravontuur. Lees verder en ontdek meer.
 |
 |
"RPM kreeg een aantal testfietsen voor een recente trip met ons team. Zo had ik een Cinelli Nemo Tig die ik vanuit België moest terugbrengen naar de fabriek in Milaan. Dat zou me 120 euro kosten en het zou ongeveer 4 à 5 werkdagen duren voordat hij in Milaan zou zijn.
Ik maakte een plan om de fiets zelf terug te rijden van België naar Milaan, voor minder dan 120 euro en in minder dan 4 dagen. Ik zou de trein nemen naar Luxemburg en dan 450 km fietsen met 2.000 m hoogtemeters. Het was 20 juni, dus midzomernacht. De nacht met de minste uren duisternis. Ik vertrok om 23.00 uur uit Luxemburg, in de hoop de 450 km te fietsen voordat de volgende dag voorbij was. De bestemming was Lausanne, Zwitserland, waar mijn zus woont.
Dat zou de eerste en enige stop zijn om te slapen en uit te rusten. In Zwitserland zou ik een dag rusten en dan verder gaan voor de laatste 300 km en 4.000 m klimmen."
Helaas, na 160 km kwam ik in een onweersbui terecht nadat ik de hele nacht had doorgefietst. Kletsnat en koud besloot ik een paar treinen te nemen om Zwitserland te bereiken. Ik merkte ook dat ik nog niet hersteld was van de Trans Balkan Race die ik een week eerder had gereden. Het weer was zo slecht dat het de motivatie om nog 300 km te fietsen volledig wegnam.
Eenmaal aangekomen in Zwitserland bleef ik daar een nacht. De dag erna koos ik de lange route van Lausanne naar Milaan. Ik sloeg de snellere Simplonpas over omdat ik Grinsel-Furka-Godart wilde doen. Fietsen over de mooiste bergwegen van Zwitserland.
Na het klimmen daalde ik af richting Como en reed daarna Milaan binnen. Ik bereikte Milaan in 3 dagen, maar gaf uiteindelijk meer uit dan de geplande 120 euro. Het budget ging eraan omdat ik mijn eerste route moest opgeven en de treinen van Nancy naar Lausanne moest betalen.
 |
 |
Tijdens het rijden van de Trans Balkan Race ontstond dit idee in mijn hoofd. Als je dag na dag zulke afstanden fietst, ga je denken dat 15 tot 20 uur fietsen normaal en makkelijk is. En in mei, toen we Italië bezochten, waren de passen nog gesloten. Dus die stonden nog op de to-do-lijst.
Ik reed deze tocht alleen. Om mezelf verder te pushen dan ooit tevoren.
 |
 |
De Nemo Tig voelde geweldig aan. Ik was een beetje bezorgd om een tailfin te monteren op een fiets met zo’n racegeometrie. De Nemo Tig is behoorlijk agressief, want hij heeft dezelfde balhoofdhoek als mijn Cinelli Vigorelli trackfiets. Super wendbaar voor de koers, maar minder stabiel dan de mountainbikes waarop ik rijd.
Toch voelde ik me snel, stabiel en vol vertrouwen tijdens de afdalingen over natte en besneeuwde wegen in de Zwitserse Alpen. Zelfs zo, dat ik mezelf kon filmen terwijl ik 60 km per uur reed. Voor ultralange afstanden vind ik dit hoogwaardige staal de perfecte balans tussen comfort, stijfheid, betrouwbaarheid en gewicht.
Ik hield de bepakking licht. Alleen lampjes, batterijen, regenkleding en andere essentiële spullen gingen mee. Omdat ik maar één nacht in Zwitserland zou blijven, had ik geen tent, slaapzak of iets dergelijks nodig.
Wat ik het mooiste vond, is dat dit hele avontuur voelde alsof het zo moest zijn. Het was alsof ik de Nemo Tig terug naar huis bracht. Omdat deze frames in Milaan worden gemaakt, voelde het logisch om hem terug te fietsen. Alsof de fiets dit zelf wilde! Het was extra leuk omdat ik onderweg reed met Fulcrum, Campagnolo, Pirelli en met Alba optics. Het was het ultieme Italiaanse pakket en ik GENOOT ervan!
 |
 |
De grootste uitdaging kwam op de eerste dag. Opgeven of een doel niet halen dat ik mezelf heb gesteld, is meestal geen optie voor mij. Maar ik heb twee uur op een bushalte gezeten, om weer warm en droog te worden, en dacht na over mijn hele leven. De doorslag gaf dat als ik ziek zou worden, ik de tweede route niet meer zou kunnen fietsen. En dat was juist de rit waar ik van droomde.
De eerste route die ik gepland had, was gewoon de snelste weg naar Zwitserland. Fietsen langs provinciale wegen, door industriegebieden met veel auto’s die je van de weg proberen te drukken. Het was gevaarlijk en voelde als een lange woon-werkrit. Omdat dit mijn vakantie was na de TBR, wilde ik geen kilometer maken die het niet waard was. Zeker niet als ik daar ziek van zou kunnen worden.
Dus in plaats van mezelf nog 300 km door kou en nattigheid te slepen, heb ik een paar warme, droge treinen genomen. Zodat ik mezelf een dag later op een andere manier kon pijnigen, op de beklimmingen van de Zwitserse Alpen."
