Road to Badlands 2022

Renners van over de hele wereld maken zich klaar voor Badlands, een van de bekendste langeafstandsraces zonder ondersteuning in de Spaanse woestijn. Wij hebben een team van vier rijders samengesteld om mee te doen, te ontdekken of gewoon een “sadistische vakantie” te beleven tijdens deze inmiddels mythische race.
Scroll naar beneden en maak kennis met onze vrienden Taylor Phinney, Luisa Werner, Sophie Jail en Davide Belfiore.

TAYLOR PHINNEY

Sinds zijn afscheid als profwielrenner in 2019 combineert Taylor Phinney, relaxed en bescheiden, de ervaring van zijn tien intensieve en veelzijdige jaren als prof met zijn creativiteit en brede interesse in cultuur om – naar onze mening – enkele van de meest interessante ideeën in de “industrie” te ontwikkelen.

Hoi Taylor!

Hoi Lodovico!

Allereerste vraag: kun je ons vertellen hoe het idee is ontstaan voor de geometrie en opbouw van de custom Cinelli Nemo Gravel die we je net hebben gestuurd?

Er zijn een paar kanten waar ik met dit antwoord op kan gaan…

Vertel ze allebei!

Allereerst: de afgelopen 5-6 jaar ben ik de fiets steeds meer gaan zien als een middel om te ontdekken, terwijl het vroeger voor mij vooral een middel was om te winnen en succes te behalen. Mijn relatie met de fiets als uitrusting is nu: waar kan de fiets mij brengen én waar kan ik de fiets brengen. Ik vind het concept van ‘underbiking’ interessant, dus met een fiets op pad gaan die eigenlijk niet helemaal geschikt is voor het terrein. Ik zoek graag de grens op van wat de fiets aankan, hoe ver ik een vreemd pad in kan rijden voordat óf de fiets het begeeft óf ikzelf mentaal instort.

Oké…

En ten tweede, technisch gezien geloof ik dat gravelbiken zoals we het nu kennen eigenlijk een voortzetting is van de mountainbikes uit de late jaren 80 en vroege jaren 90. Die fietsen waren ook volledig star en hadden een vergelijkbaar bandenprofiel. Wat ik mis – of verkeerd vind – aan de huidige gravelmarkt is dat het lijkt alsof iedereen gewoon racefietsen met dikke banden wil maken. Prima als je een racefiets met dikke banden wilt rijden… maar als ik denk aan echt lange avonturen of ritten over gemengd terrein, wil ik vooral comfort. Dat comfort komt voor mij grotendeels uit mijn bovenlichaamshouding: hoe recht is mijn rug, hoe open zijn mijn schouders… Op open terrein, steile trails en zelfs asfalt moet je dynamisch kunnen bewegen. Ik vind de typische racehouding – diep gebogen en ver over het voorwiel – heel ongezond voor mijn rug (waar ik veel last van heb omdat ik zo lang ben!), maar ook minder veilig. Hoe verder naar achteren je zit, hoe makkelijker je de fiets kunt redden als je het voorwiel verliest. Kortom: de geometrie die ik samen met het Cinelli-technisch team heb ontwikkeld, is minder gericht op pure prestaties dan het standaardmodel en ligt dichter bij de geometrie van een MTB uit de jaren 80-90. Dit is de tweede fiets waarop ik dit idee probeer uit te werken, en het is de eerste custom fiets die ik ooit heb gehad in mijn hele carrière – ondanks talloze beloften van vorige sponsors! Het enige wat ik ooit wilde als prof was een custom frame. Het heeft blijkbaar drie jaar na mijn profbestaan geduurd om het eindelijk te krijgen…

En hoe rijdt hij?

Niet perfect, maar wel bijna! [Lacht] Ik heb de afgelopen weken verschillende setups geprobeerd. Ik heb hem als mullet bike gereden, met een 700c voorwiel en een 650b achterwiel, en ik heb een paar verschillende sturen getest…

Ben je klaar voor Badlands?

Eerlijk gezegd was het idee om Badlands te rijden afkomstig van Davide [Cinelli’s trade marketing manager – red.] en ik zei gewoon ja, is goed. Pas vorige week heb ik wat video’s bekeken en dacht ik: oh shit, waar ben ik aan begonnen… Ik ga het zien als een soort sadistische vakantie: 4 of 5 dagen zonder Zoom-calls, zonder werk. Het enige wat je hoeft te doen is fietsen en zorgen voor je contactpunten. Pure eenvoud: overleven en gelukkig blijven.

Haha, klinkt als een geweldige vakantie! Nog één vraag: ik zag de poster die je hebt gemaakt voor je social ride met Cinelli dit weekend (28/08) in Girona en het meest opvallende op de poster (en op andere posters die je eerder voor ritten hebt gemaakt) was “100% ego-less ride”. Toen ik dat las – en ook anderen op kantoor – werden we meteen enthousiast, het voelde precies als het soort boodschap waar wij ook warm van worden. Kun je iets vertellen over hoe je op deze omschrijving voor je ritten bent gekomen?

Ik vind het belangrijk om mensen van tevoren duidelijk te maken wat de sfeer zal zijn als ze naar een groepsrit komen. De reden dat ik het opschrijf, is omdat er iets is met mannen die op hun fiets stappen en tussen andere mannen zijn, waardoor ze het gevoel krijgen dat ze zich moeten bewijzen. Er hangt vaak een energie waarbij mensen meteen competitief worden, omdat ze denken dat anderen dat ook zijn. En juist die energie heeft mij echt weggejaagd uit de wereld van het wegwielrennen. Voor mij voelde het alsof mensen niet met elkaar verbonden waren, maar zich juist afsloten. Dat is voor mij niet het doel van de fiets. Daarom probeer ik vanaf het begin duidelijk te maken dat die competitieve mentaliteit hier niet welkom is en dat de mensen die meegaan op de rit daar niet mee te maken krijgen.

LUISA WERNER

Na een korte periode als semiprofessioneel wielrenster en daarvoor een veelbelovende carrière als eliteroeister, begon Luisa Werner vorig jaar een nieuw soort fietsen te ontdekken: enduranceraces. Dat leidde al snel tot mooie resultaten, met overwinningen in prestigieuze wedstrijden als de Italy Divide en Three Peaks. Maar competitie is maar een heel klein deel van Luisa Werner’s passie voor fietsen!

Hoi Luisa!

Hoi Lodovico!

Zou je kunnen beginnen met vertellen hoe je in de wielersport terecht bent gekomen?

Jazeker! Toen ik jonger was, was ik wedstrijdroeister en kwam ik uit voor Duitsland op U23-niveau. Ik begon met fietsen op een racefiets, zoals veel roeiers en andere sporters, om mijn uithoudingsvermogen te vergroten. Maar al snel werd de fiets voor mij een manier om lange dagtochten te maken, bikepackingtrips te doen en in de begintijd van Airbnb onderweg te overnachten… Uiteindelijk heb ik daardoor mijn roeicarrière beëindigd en ben ik gaan rijden voor een klein semiprofessioneel Duits wielerteam.

Hoe heb je je tijd als profwielrenster ervaren?

Om eerlijk te zijn: hoewel ik het geweldig vond om met de meiden te zijn en andere atleten te ontmoeten, voelde ik me nooit echt op mijn gemak. Ik was vaak bang om te vallen en ontdekte vrij snel dat het peloton niet het deel van de wielersport is dat mij aanspreekt. Ik heb slechts anderhalf jaar voor het team gereden.

En daarna ontdekte je endurance- en bikepackingraces?

Ongeveer twee jaar geleden ontdekte ik dit soort wedstrijden, ja, en in september 2021 reed ik mijn eerste.

Wat trok je aan in deze vorm van fietsen, vergeleken met je ervaringen als prof?

Eigenlijk gaat bij een endurancerace niemand als verliezer naar huis. Het draait niet om positie of klassering, maar om avontuur en de reis zelf. Mensen hebben een andere instelling. Je voelt geen competitiedrang in de lucht, maar mensen die het doen voor zichzelf en voor de herinneringen die ze maken.

Je bent vanaf het begin erg succesvol geweest in deze wedstrijden. Hoe kijk je aan tegen winnen en wat zijn je doelen voor Badlands?

Mijn eerste prioriteit is altijd om tegen mezelf te racen, niet tegen anderen, want als ik het beste uit mezelf haal, volgt de beste klassering vanzelf. Maar zoals ik al zei: voor mij is het niet alleen een wedstrijd, maar ook een kans om met andere renners te praten en door hen uitgedaagd te worden om nieuwe dingen te proberen. Het is juist de sfeer die de andere deelnemers creëren die mij motiveert om hard te gaan.

Oké! Laatste vraag: je rijdt natuurlijk op de Cinelli King Zydeco gravelbike tijdens de race, maar zijn er nog andere technische details waar je speciaal naar uitkijkt of die je hebt voorbereid voor deze race?

Ik ben vooral heel blij met mijn matje (lacht), de Thermarest Neoair X-Lite, die ik de afgelopen twee jaar bij elke race heb gebruikt… En ook met een nieuwe 3-liter waterzak van Decathlon, die ik onder mijn aero-bar extensions kan plaatsen zodat ik meer water kan meenemen…

SOPHIE JAIL

Sophie Jail is een nomadische Franse avonturier met een passie voor bikepacking en het restaureren van vintage auto’s en brommers. Na een lange “informele” geschiedenis met fietsen, als forens en af en toe zomertourist, kocht ze twee jaar geleden haar eerste serieuze fiets en begon ze echt met bikepacken door Europa in de zomer.

Hoi Sophie!

Hoi Lodovico!

De vorige keer vertelde je dat je pas vorig jaar je eerste endurancerace hebt gereden? Hoe is dat gegaan?

Eigenlijk had ik last van wat gezondheidsproblemen en gebruikte ik lange bikepackingtochten als revalidatie en om mijn lichaam weer eigen te maken. Inschrijven voor een endurancerace was een logische volgende stap.

En hoe ging dat?

Ik had het parcours vooraf bestudeerd en mezelf voorbereid om het in ongeveer zes dagen te voltooien. Uiteindelijk heb ik het in drie dagen en een paar uur uitgereden. Ik was verbaasd dat ik dit kon! Het was voor mij geweldig om te ontdekken waartoe ik in staat was, hoe het lichaam manieren vindt om door te gaan, om pijn te verwerken, om op adrenaline te rijden. Ik was zo trots en blij dat ik dit had bereikt. Het maakte me niet uit of ik als eerste of als laatste over de finish kwam. Ik had gevonden wat ik wilde ontdekken: een race tegen mijn eigen lichaam.

Had je eerder ervaring met competitief fietsen?

Nee. Eigenlijk heb ik helemaal geen ervaring met welke vorm van competitiesport dan ook. Ik dacht altijd dat ik nergens echt goed in was, tot nu!

En hoe kwam je ertoe om je in te schrijven voor Badlands?

Dat besloot ik eigenlijk tijdens een rit, de Women’s Komoot Torino-Nice Rally, een geweldige bikepackingtocht alleen voor vrouwen. Tijdens een klim begon ik samen met een andere vrouw, Sara, te rijden en we waren echt aan het racen, vol tempo omhoog. Boven op de klim zeiden we tegen elkaar dat we samen een race moesten doen, en omdat we allebei gek zijn op gravel leek Badlands ons de perfecte uitdaging. Op dat moment had ik eigenlijk pas één endurancerace gereden, dus ik vond het best spannend. Maar nu heb ik wat meer ervaring en ben ik niet meer bang!

Wat is je doel voor Badlands?

Zo hard mogelijk rijden!

Dus voor jou is het een wedstrijd?

Het is geen wedstrijd tegen anderen, maar een kans om het beste uit mezelf te halen.

Laatste vraag: je hebt gekozen voor het carbon Cinelli Zydeco King-frame voor de race… kun je iets vertellen over hoe je precies je setup voor de fiets hebt gekozen?

Nou, ik ben een beetje een materiaalnerd, dus ik ben altijd op zoek naar lichte oplossingen en probeer zo licht mogelijk te gaan vanwege de hitte. Maar tegelijkertijd wil ik niet het risico lopen dat ik de race niet kan uitrijden omdat mijn tas is gescheurd na een val of omdat ik niet genoeg reserve binnenbanden bij me heb… Mijn opbouw draait dus echt om de balans tussen lichtgewicht en risicobeperking, want voor mij is uitrijden absoluut de hoogste prioriteit!

DAVIDE BELFIORE

Davide Belfiore, trade marketing manager van Cinelli, is onze eigen endurance-guru. Hij rijdt zijn fiets al zo lang we hem kennen op buitengewone en ongewone manieren. Vorig jaar reed hij Badlands, brak zijn borstbeen en scheurde zijn rotator cuff, waardoor hij na 270 km moest opgeven. Dit jaar keert hij samen met Taylor, Luisa en Sophie terug om wat onafgemaakt werk af te ronden!

Davide, vertel eens over je geschiedenis als fietser?

Ik ben opgegroeid in Brianza en heb altijd al competitief gefietst, net als zoveel andere kinderen in de regio. In 2002 werd ik prof bij het Sud Tirol-team, ik heb drie seizoenen als prof gereden, maar eerlijk gezegd voelde ik me in die jaren niet echt thuis in het peloton, om redenen die mensen nu beter begrijpen!

En daarna?

Daarna had ik een tijdlang een hekel aan de fiets en hield ik afstand… Toen ik uiteindelijk weer begon te fietsen, was dat via triatlon, waar ik een veel fijnere sfeer vond. Daar kon ik ook op hoog niveau meedoen en heb ik twee keer deelgenomen aan het WK 70.3 in Clearwater, waar ik de beste Italiaan was. Maar in het algemeen heb ik sinds mijn profcarrière altijd een benadering van fietsen gehad waarbij ik afstand hield van competitie.

Wanneer ben je begonnen met enduranceraces?

Pas zo’n drie jaar geleden, maar die manier van fietsen heeft me altijd al aangetrokken. Nog voordat ik van dit soort races wist, probeerde ik ze voor mezelf uit te vinden. Bijvoorbeeld, de laatste keer dat ik een triatlon deed, vier jaar geleden, was de race in Puglia, dus besloot ik erheen te fietsen vanaf Cinelli. Ik vertrok op dinsdag, reed 300 km per dag, kwam vrijdagavond aan en deed zaterdag mee aan de triatlon…

Wat trekt je aan in enduranceraces?

Wat ik er zo mooi aan vind, is het loslaten van alle comfort van het gewone leven: je huis, social media… Niets is meer van jou behalve het essentiële: lucht, aarde, hemel, je vermoeidheid en je dromen. Deze races rijden is als een droom waarin ik mijn dierbaarste herinneringen meeneem. En deze manier van zijn levert visioenen en ideeën voor het leven op. Het is een soort spirituele zoektocht!

Ontdek de King Zydeco en de Nemo Gravel waarmee de rijders de woestijn gaan temmen!