welkom bij de familie: cooper ray

Voor iedereen die de afgelopen tien jaar het competitieve stadsfietsen in welke vorm dan ook heeft gevolgd, betekent de naam Cooper Ray iets heel bijzonders.

Een jonge New Yorker met een alternatieve inslag die al op jonge leeftijd discipline en onafhankelijkheid vond dankzij de fiets (en dan vooral de baanfiets), die met veel succes meereed in de grootste races van de stad, fietskoerier werd, buitengewone foto’s maakte van het leven als koerier, een nieuwe generatie en een nieuwe stijl van urban riding inspireerde met zijn legendarische Hotline-video samen met Terry Barentsen (2,6 miljoen views en het aantal blijft oplopen op YouTube…) en die eind vorig jaar naar Mexico-Stad verhuisde om de fietser te worden die hij altijd al wilde zijn: Cooper is een uniek persoon en atleet.

Meer dan zes maanden lang hebben Cinelli en Cooper onafgebroken contact gehad, plannen gemaakt en gedroomd over wat we samen kunnen doen, en nu zijn we blij hem officieel in de familie te mogen verwelkomen.

De komende maanden gaat Cooper voor ons op Cinelli-milano.com verslag doen van zijn ritten, setups, landschappen en emoties die hem inspireren. Maar eerst een stukje achtergrond!

Ciao Cooper!

Hoi Cinelli!

Zou je kunnen beginnen met iets te vertellen over hoe je fietser werd en daarna koerier?
Als tiener hing ik rond op de Lower East Side van Manhattan, New York, zat ik in een punkband, droeg ik strakke jeans, dat soort dingen.

Fietsen kwam op mijn radar dankzij de documentaire Red Light Go, die volgens mij gewoon een zaadje plantte in mijn hoofd (en jaren later zag ik de “sterren” uit die film naast me rijden op straat). Ik begon te fietsen en het bleef meteen hangen, want het werd direct wat het nu nog steeds voor mij is: het ultieme ontdekkingsmiddel. Opeens had ik volledige vrijheid om elke centimeter van de stad te verkennen… Ik hoefde niet meer met de metro… Kort daarna sloot ik me aan bij het team van mijn lokale fietsenwinkel, Toga. Toga was niet zomaar een winkel, het had een geweldige historie: Nelson Vails had voor hen op de baan gereden, George Hincapie als junior, in de jaren 80 werden ze gesponsord door Richard Sachs…

In de winkel hing een old school MPLS-koerier genaamd Chad rond, die me overtuigde om een baanfiets te kopen. Ik weet mijn eerste rit op die fiets nog precies. Het was 2007 en ik was 14. Ik reed ’s avonds door Central Park, de fiets had een voorrem maar ik was alsnog doodsbang. De volgende ochtend, toen ik in de winkel kwam, haalde ik de rem eraf omdat ik dacht: “dat is de enige manier om het echt te leren”, en vanaf die dag heb ik hem er nooit meer opgezet. Leuk historisch feitje: Chad en alle MPLS-koeriers reden juist graag met remmen op hun baanfiets en vonden dat sneller. New Yorkse koeriers daarentegen reden zonder rem…

Vanaf dat moment werd fietsen een steeds groter deel van mijn leven. Ik was het kind dat spijbelde om 100 mijl te gaan fietsen. In het weekend deed ik mee aan wedstrijden, of het nu op de weg was of cyclocross. In 2009 reed ik Iron Cross, 100 km over gemengd terrein, zo’n wedstrijd die eigenlijk de voorloper was van wat gravel zou worden… en dat veranderde mijn leven compleet.

Hoe ben je vanuit die start uiteindelijk koerier geworden?

Ik ben pas vijf jaar nadat ik begon met fietsen koerier geworden. In die vijf jaar reed ik op de weg en in het veld, deed ik mee aan alleycats en probeerde ik mijn plek te vinden in de koeriersscene.
Maar in 2011, op een dag dat ik werkte bij de Affinity-winkel en dacht aan hoe weinig ik binnen wilde zijn op zo’n mooie nazomerdag, raakte ik aan de praat met een vriend van een vriend, Josh Rovner, die me de kans bood om te werken voor een klein koeriersbedrijfje waarvan hij mede-eigenaar was: Clementine Courier. Ik greep die kans meteen.

Hoe lang ben je koerier geweest in NYC?

10 jaar!

Wat vond je het leukste aan het werk?

De vrijheid! Fietsen is op zich al het ultieme gevoel van vrijheid, maar als koerier ervaar je dat nog intenser. Op een bepaalde manier voelt het niet eens alsof je een baan hebt. Je verplaatst spullen en verbindt de stad. Je leert waar bedrijven zitten, je komt overal en nergens, op elk moment van de dag, ongeacht het weer, altijd door. Koerier zijn gaf mijn kijk op de stad een extra dimensie. Het hielp me begrijpen wat de stad in beweging hield. In New York is er zoveel verticaliteit waar je normaal geen toegang toe hebt, maar als koerier kreeg ik die ineens wel. En toen begon ik mijn camera mee te nemen. Eigenlijk voelde ik me verplicht om een camera bij me te hebben, gewoon vanwege alles wat ik wekelijks, of zelfs dagelijks, zag. En toen viel alles op z’n plek. Wat ik elke dag zag, het binnenste van de stad, hoe alles veranderde. Mensen kwamen en gingen. Bedrijven verdwenen, nieuwe gebouwen schoten uit de grond. De stad waarin ik was opgegroeid, hield snel op te bestaan. Ik kon het me niet veroorloven om in mijn oude buurt te blijven wonen, maar ondanks dat werd de stad nu echt mijn thuis. Ik was altijd op straat. Koerier zijn raakte zelfs een gevoelige snaar die voor mij als kind al belangrijk was: ergens bij horen. Vroeger moesten we steeds verhuizen door stijgende huren en jaarcontracten. Ik had nooit echt een plek die ik thuis kon noemen… maar koerier zijn beantwoordde die vraag op een allesomvattende manier. De hele stad was nu mijn thuis…

Wat vond je het minst leuk aan het werk?

Het weer. Het werk is geweldig, zo’n zeven maanden per jaar. Maar als het weer slecht is… dat is echt afzien. De winter overleven was een ramp. IJskoude regen is waarschijnlijk het ergst. Dus ja, slecht weer en slecht betaald worden zijn de nadelen… Ik had het financieel zwaar in een veranderend New York…

Vertel eens iets over je wedstrijdverleden.

Zoals ik al zei, reed ik als junior voor Toga, een plek en team met zo’n rijke en bijzondere traditie. Er was een oudere man in het team, een soort peetvader genaamd Bill Montgomery, die zelf niet meer koerste maar ons leerde rijden in het peloton en me meenam op grote groepsritten richting upstate. Zonder hem was fietsen voor mij waarschijnlijk niet gebleven. Hij gaf me de discipline. Daarna ging ik naar het CRCA Junior Development team en het eerste King Kog Cyclocross team… En dan was er nog het urban racen. De eigenaar van Toga was van de oude stempel en vond dat als je het Toga-shirt droeg, je niet aan alleycats mocht meedoen. Maar dat hield mij niet tegen. Ik heb Monster Track één keer gewonnen en vier keer tweede geworden. Ik heb bijna elke Red Hook Crit gereden en ben de enige die zowel de eerste als de laatste ooit heeft uitgereden, én ik werd vijfde bij de legendarische Navy Yard-editie. Daar ben ik misschien wel het meest trots op, want dat parcours liet echt zien wat er mogelijk was met een criterium op een baanfiets — uiteindelijk finishten er maar vijf van ons…

Kun je iets vertellen over hoe die Hotline-video is ontstaan en waarom die zo beroemd werd?

Ik heb altijd een beetje moeite gehad met mezelf filmen. Ik houd niet van egocentrische social media-video’s waarin slechte fietsers gevaarlijk rijgedrag verheerlijken… eerlijk gezegd omdat ik wist dat ik beter kon fietsen dan zij! Dus nee, ik wilde nooit gefilmd worden, ik wilde me gewoon focussen op mijn eigen ontwikkeling op de fiets. Ik wilde dat mijn reputatie me vooruit zou gaan. Maar tegelijkertijd zag ik al die neppe dingen op social media die als echt werden gezien, en dat stoorde me. Dus ik denk dat de Hotline-video uit die frustratie is ontstaan.

Toen Terry [Barentsen] naar New York verhuisde, kwamen we elkaar tegen en viel het me op dat hij echt goed kon fietsen. Vanaf dat moment – nu ik iemand had ontmoet die niet alleen een briljant cameraman was, maar ook echt kon fietsen – begon er een idee te ontstaan. Dat idee was om iets volledig ongeknipt te filmen, helemaal gericht op het laten zien van mijn rijstijl en flow. Door de jaren heen kwamen mensen in NYC vaak naar me toe met opmerkingen als “jij hebt echt een bizarre flow” of “je bent de soepelste fietser die ik ooit heb gezien”. Dus het idee was: laat mij gewoon relaxed fietsen, niet racen of iets dergelijks, maar gewoon mijn flow laten zien, soepel door de stad rijden. Geen gehakkel, geen geskid. Ik wilde deze rijstijl vastleggen op video, juist omdat ik zag hoe nieuwe beschermde fietspaden, andere verkeerslichten en steeds minder ruimte de NYC-flow waar ik mee was opgegroeid, kapotmaakten. Er kwam steeds meer rommel op straat bij (alles wat in de straat werd gebouwd). Ook het soort auto’s op de weg veranderde. Van grote V8-sedans die een bepaald ritme in het verkeer hadden, naar kleinere auto’s met snellere acceleratie. Je weet wel, baanfietsen zijn net goederentreinen: ze houden niet van stoppen en kunnen niet snel afremmen, ze flowen... Ik wilde die flow vereeuwigen.

Dus ik zei tegen Terry: laten we Broadway en het onderste stuk van Sixth Avenue doen. Eén take. Ik had dit stuk weg duizenden keren gereden. Ik kende elk stoplicht, elk kruispunt, elk gat in het asfalt. Ik had het tot een wetenschap gemaakt. Dus dat deden we: we reden naar beneden over Broadway en omhoog over Sixth, ongeknipt. Terry vond een manier om het te filmen waardoor het er nog vloeiender en sneller uitzag, en het gevoel vastlegde van hoe het was om daar te zijn, vlak achter mij. Niemand had dat ooit zo gefilmd... Hij had de skills om me te volgen, ik vertrouwde hem... het was magisch. Er zit volgens mij iets hypnotiserends in die video; mijn flow die dag, de manier waarop het verkeer om me heen bewoog, hoe strak alles was... Terry zette de video online en het werd een soort nieuwe standaard voor street riding.
Ik ben opgegroeid met de video's van Lucas Brunelle over New Yorkse fietskoeriers, en ineens was de cirkel rond: mensen die nu zo oud zijn als ik toen ik Brunelle keek, kijken nu naar de video van mij en Terry en raken geïnspireerd.

Geweldig… en wat was dan de volgende stap in je ontwikkeling… Mexico-Stad? Waarom ben je hierheen verhuisd?

Ik ben hierheen verhuisd in juli 2022. Waarom? Ik denk dat het gewoon zo moest zijn. Ik had niet echt het plan om hierheen te verhuizen ook al kwam ik hier al sinds 2014 en noemde ik het altijd al een ‘mekka’ voor fietsen, de enige plek die me nog meer heeft verrast dan NY, omdat het echt aanvoelt als een stad met een eigen hartslag… Eigenlijk wilde ik altijd naar Californië verhuizen, maar mijn partner destijds wilde dat niet…

Ik ben hierheen gekomen omdat ik weg wilde uit New York en de fietser wilde worden die ik altijd al wilde zijn. Ik wilde uit New York en uit de VS om te ontsnappen aan de constante drukte, om uit de New York-bubbel te breken.

Dus ja, vorig jaar viel alles op zijn plek: ik maakte een groot einde aan een relatie, ik begon te werken in web3, ik kwam hier in februari 2022 voor twee maanden en het was meteen duidelijk dat dit de plek was waar ik moest zijn: en ik ben nooit meer weggegaan. En wat een geweldige plek! Ik woon op 2300 meter hoogte, en net buiten de stad loopt dat op tot 3300-3600 meter. Op een gewone trainingsrit klim ik zo’n 3000 meter. Wat een vette plek om te fietsen! Waar anders in de wereld vind je een hooggelegen vallei die ooit een meer was, omringd door enorme vulkanen, al honderden jaren een ecologisch paradijs voor verschillende inheemse volkeren? En hier is de fiets echt een hack. Het is de snelste manier om de stad uit te komen en van de natuur te genieten.

Tegelijkertijd is het supermoeilijk om een nieuwe cultuur te leren kennen. En het is best confronterend om te beseffen uit wat voor extreme privileges ik kom, zelfs als lager-middenklasse Estadounidense. De hele ervaring is totaal anders dan ik had verwacht en ik vind het fantastisch…

Zou je hier als koerier willen werken?

Ik sluit het niet helemaal uit, niet voor het geld maar voor de ervaring en om een plek echt te leren kennen. Ik heb werk aangeboden gekregen, maar eerlijk gezegd verdien je er niks mee. En als je daar nog eens stortregens bij optelt, denk ik niet dat het de beste optie is. Misschien voor de lol, maar niet als baan.

Wat voor soort fietsen doe je nu en waarom?

Mijn interesse in fietsen draait tegenwoordig veel meer om de geschiedenis van de plek, de geologie, topografie, op wat voor terrein ik fiets, en echt waarderen waar ik doorheen kom. Dus ik zou zeggen: avontuur, echt lange dagtochten met zo min mogelijk spullen mee. Maar het is hier lastig… Ik wil ritten van 12 tot 18 uur maken, maar het is zo gevaarlijk… Ik zou om 1 uur ’s nachts moeten vertrekken als ik zoiets wil doen, en dan is het nog steeds riskant. Maar ja, mijn doelen zijn: ver fietsen, langzaam fietsen, veel klimmen, begrijpen waar ik ben. Er zijn hier culturen die bijna onaangetast zijn, zo rijk…

Om duidelijk te zijn: mijn hele benadering van fietsen is veranderd. Ik heb mezelf moeten dwingen om gewoontes die ik in de loop der jaren heb ontwikkeld voor avontuur, deels af te leren en te evolueren, juist vanwege de echte gevaren als je je weg zoekt door onbekende gebieden. Ook ben ik overgestapt van vooral solo rijden naar het omarmen van een nieuw gevoel van gemeenschap en de noodzaak om voor de veiligheid met meer mensen te rijden. Het is echt niet iets om licht op te vatten.

Wat zijn je fietsdoelen voor dit jaar?

Ik wil een lange tocht maken. Ik heb net mijn eerste ultra afgerond, Tour de Frankie, dat was gaaf, maar ik denk dat ik – zoals ik eerder zei – gewoon langzaam wil rijden, zoveel stoppen als ik wil, de plek beter leren kennen…

Laatste vraag, ik weet nog dat we het hier de eerste keer over hadden; hoe is het om op een track bike door Mexico-Stad te rijden vergeleken met New York?

In Mexico moet je een zwaarder verzet rijden om mee te kunnen met het snellere verkeer. Hier zijn geen regels, nauwelijks verantwoordelijkheid, georganiseerde chaos, snel verkeer en stoplichten die veel langer op rood staan, en de grootste gaten in de weg die je ooit hebt gezien. Je kunt je echt geen fout permitteren zonder daar direct de prijs voor te betalen. Het is dus chaos en gekte, en op een track bike kan ik daar echt doorheen vliegen. Ik moest dus echt zwaarder schakelen, want ik ging te langzaam en het verkeer haalde me in. Ik moest sneller dan in NYC. Ook zijn de chauffeurs hier beter, of in elk geval: ze letten op de weg en niet op hun telefoon. Er is geen getoeter, geen geschreeuw, weinig ego, maar het is gekker dan je je kunt voorstellen… misschien filmen we het ooit nog eens op mijn nieuwe Cinelli Supercorsa Pista, ik ben langzaam mooie onderdelen aan het verzamelen om hem op te bouwen.

Klik hier om meer te ontdekken over de Nemo Tig Gravel, onze 100% in Italië gemaakte stalen gravelbike.