rozdział 2: Cino uparty jak nikt

W jednym z zaledwie trzech znanych wywiadów opublikowanych z Cino Cinelli — w tym przypadku w majowym numerze Bicycling z 1976 roku — Cino wyjaśnił odwiedzającemu dziennikarzowi, że „buduje te komponenty dokładnie tak, jak uważa za słuszne, wyłącznie dlatego, że jest przekonany, iż właśnie tak powinny być zbudowane”.

Już w tym krótkim fragmencie można od razu dostrzec jedną z dominujących cech Cino (i każdego wielkiego twórcy marki): niezwykłą upartość.

Upór i konsekwencja, umiejętność wypracowania silnej, własnej opinii i trwania przy niej mimo największych nacisków — czy to ze strony dominujących poglądów, zmieniającego się rynku, czy chwilowych trendów.

Żaden inny projekt stworzony przez niego nie oddaje tej szczególnej upartości lepiej niż nasza ikoniczna Supercorsa, która pozostaje w produkcji do dziś, niemal 70 lat po osiągnięciu swojego ostatecznego kształtu, zaledwie z drobnymi i powierzchownymi zmianami w procesie produkcji.

Legenda głosi, że Supercorsa narodziła się w następujący sposób: pod koniec 1947 roku, gdy Cino zakładał swoją nową firmę w Mediolanie, udało mu się przekonać do współpracy być może najlepszego budowniczego rowerów wyścigowych na świecie — Luigiego Valsasinę, który wówczas pracował jeszcze dla Bianchi.

W Bianchi Valsasina był osobistym ramiarzem Fausto Coppiego oraz wielu innych czołowych kolarzy tamtego okresu. Już sam ten fakt pokazuje ogromne ambicje Cino, by odcisnąć swoje piętno, ale jeszcze bardziej wymowne jest to, że po zatrudnieniu Valsasiny i sprowadzeniu go do nowej fabryki Cinelli, Cino przedstawił mu rysunek zupełnie nowego typu roweru szosowego, z bardzo nietypowymi rozwiązaniami, takimi jak pochylona korona widelca (pierwsza na świecie) i niespotykana geometria.

Valsasina sprzeciwiał się obu tym pomysłom i twierdził, że jego doświadczenie mówi samo za siebie. Cino nie zgadzał się z tym — argumentował, że nawierzchnie dróg i technologie się zmieniają i wymagają odpowiednich modyfikacji konstrukcyjnych.

Ostatecznie obaj panowie doszli do następującego kompromisu: Valsasina miał zbudować dwie ramy — jedną według własnych przekonań, drugą według koncepcji Cino. Następnie obie ramy przekazali swojemu wspólnemu przyjacielowi i największemu mistrzowi tamtych czasów, Fausto Coppiemu. Coppi miał je przetestować i wybrać tę, która bardziej przypadnie mu do gustu.

Tak więc ramy zostały zbudowane i przekazane Coppiemu, który wrócił do Cino i Valsasiny z jasną i jednoznaczną opinią — wybrał ramę Cino.

Od tego momentu Cino nieustannie udoskonalał swój projekt, dodając ikoniczne detale, takie jak fastbackowe tylne widełki górne, nowy suport produkowany przez Georga Fischera w Szwajcarii, metaliczny lakier, mufy z otworami... A jego upór sprawiał, że Supercorsa stawała się coraz bardziej wyjątkowa — nawet wbrew jego „własnym interesom”.

Na przykład przez lata Cino był wyłącznym światowym dystrybutorem rur Columbus, ale mimo to nie przekonała go grubość ścianki najwyższej klasy rury podsiodłowej Columbus SL i upierał się przy własnej, niestandardowej rurze. Wymusiło to również zastosowanie w Supercorsie średnicy rury podsiodłowej innej niż we wszystkich topowych rowerach na rynku, a co za tym idzie — przekonanie swojego przyjaciela z Campagnolo, by wyprodukował sztyce Record o średnicy 26,2 mm specjalnie dla niego. Pomimo oczywistych trudności związanych z tą drobną modyfikacją, Cino konsekwentnie obstawał przy niej przez cały okres, gdy był właścicielem firmy.  

Z biegiem lat to charakterystyczne, uparte połączenie technologicznego geniuszu, luksusu, przekory, konserwatyzmu i otwartości stworzyło rower i markę absolutnie wyjątkowe. Tak wyjątkowe i tak silne, że choć w latach 50. i na początku 60. oferowano różne warianty Supercorsy, w tym Mod.B (który zdobył złoto na igrzyskach olimpijskich w Rzymie) i model Riviera, to już w latach 70. Cinelli oferował tylko jeden rower: Supercorsa.

Agentom, dystrybutorom i klientom pytającym o nowy model Cino odpowiadał: „Mój rower działa doskonale — po co miałbym go zmieniać?”

Dzięki temu Supercorsa przetrwała inne „dreambikes” złotej ery i stała się najbardziej ikonicznym i rozpoznawalnym włoskim rowerem wyścigowym na świecie.