rozdział 3: Cino – człowiek dobrego smaku

To, co być może najbardziej wyróżnia Cino Cinellego spośród innych wybitnych postaci złotej ery włoskiego designu rowerowego, to jego wyjątkowo wyrafinowany gust oraz dążenie do wprowadzania walorów estetycznych do projektów – nawet jeśli służyły one wyłącznie pięknu, co było niezwykle rzadkie u tak racjonalnego człowieka!

Najbardziej znane i ikoniczne projekty Cino w rzeczywistości wykraczały daleko poza dominującą wśród jego rówieśników filozofię „forma podąża za funkcją”.

To właśnie umiejętność łączenia w jednym obiekcie zarówno zasady „forma podąża za funkcją”, jak i „piękno dla samego piękna” praktykujemy do dziś – i to ona wciąż odróżnia nas od reszty świata kolarskiego.

 
Mówi się, że Cino – syn drobnych właścicieli ziemskich, wychowany na wiejskich obrzeżach Florencji – zaczął kształtować swoje poczucie smaku już jako nastolatek, pracując w małym wydawnictwie, a później obracając się w środowisku wyższej klasy średniej rodziny swojej przyszłej szwajcarskiej żony.

Niezależnie od tego, gdzie narodził się gust Cino (i pewność w jego wyrażaniu), być może najpiękniejsze i najbardziej ikoniczne przykłady jego manifestacji można znaleźć w lakierze Supercorsa, mostku 1R oraz „mlecznej” anodowanej powłoce aluminiowych komponentów, która sama w sobie stała się światowym znakiem jakości.

 
Malowanie Supercorsa: dziś trudno sobie wyobrazić, jak bardzo Supercorsa z lat 50. wyróżniała się na tle innych włoskich rowerów wyścigowych tamtego okresu. Do lat 60. rowery wyścigowe najczęściej lakierowano na matowe, pastelowe odcienie – jak słynne Celeste Bianchi. Jednak już od początku lat 50. Cino, chcąc aby Supercorsa – której produkcję celowo ograniczał, by nie konkurować z markami, którym dostarczał rury (jako dystrybutor Columbus), kierownice, mostki i siodła – była postrzegana jako rower luksusowy, jako pierwszy zastosował lakier metalizowany. Jego lakier metalizowany, dostępny w klasycznym srebrze, ulubionym przez niego „dusty rose” oraz szampańskim, pochodził bezpośrednio z fabryki Alfa Romeo na obrzeżach Mediolanu. W połączeniu z dbałością o detale w kalkomaniach i emblematyce, to malowanie nadawało Supercorsa wyjątkowy, luksusowy charakter.

Mostek 1R: trzynaście lat po tym, jak zrewolucjonizował świat kolarstwa (i własny biznes) wprowadzając pierwszy aluminiowy mostek 1A w 1960 roku, w 1973 roku Cino zaprezentował światu 1R – najpiękniejszy mostek na gwint (a być może najpiękniejszy w ogóle…). Poza zachwycającą elegancją, mostek ten wyprzedzał wiele kluczowych trendów współczesnego kolarstwa dzięki minimalistycznej formie i braku widocznych śrub.

Wykończenie aluminium: z natury mocno zachowawczy, Cino Cinelli dość późno przekonał się do aluminiowych komponentów rowerowych. Pod koniec lat 50. – właśnie przez tę niechęć, wynikającą z jego wątpliwości co do bezpieczeństwa aluminium – Cino realnie ryzykował utratę pozycji lidera rynku kierownic i mostków na rzecz nowych, dynamicznych konkurentów. Gdy w 1960 roku w końcu zdecydował się zaprezentować swoją pierwszą serię aluminiowych komponentów, zrobił to na własnych warunkach: z wyraźnie przewymiarowanymi proporcjami (bezpieczeństwo przede wszystkim) oraz unikalnym, „mlecznym” wykończeniem, które nadawało komponentom zupełnie inny wygląd niż części konkurencji (która starała się upodobnić aluminium do stali).

Proces ten składał się z trzech etapów, które warstwowo budowały efekt końcowy trudny do podrobienia i stanowiły esencję estetycznej filozofii Cino. Pierwszy etap to ręczne polerowanie na wysoki połysk, podczas którego każdy element – czy to mostek, czy kierownica – był pokrywany środkiem czyszczącym i polerowany filcowymi tarczami obracającymi się z ogromną prędkością, aż do uzyskania efektu lustra. Ta wymagająca manualnie, ale niezawodna metoda była preferowana przez Cino zamiast tańszych rozwiązań dostępnych dla aluminium, takich jak elektropolerowanie, które pozwalało łatwo uzyskać powierzchowny połysk, ale nie gwarantowało równomiernego i symetrycznego wykończenia. Drugi etap to anodowanie, do którego Cino wybrał dyskretne, mleczne wykończenie, łagodzące połysk każdego elementu. Była to wyjątkowo odważna i wyrafinowana decyzja estetyczna, bo oznaczała rezygnację z podkreślania kosztownego, ręcznego polerowania, któremu już poddano komponenty. W trzecim, ostatnim etapie, ten subtelny efekt był w pełni realizowany dzięki kąpieli uszczelniającej, która utwardzała anodowanie w specyficzny sposób, nadając elementom charakterystyczną, solidną matowość – a także wyjątkową trwałość.