The Traka to jeden z tych wyścigów, których nie trzeba reklamować. Albo czujesz ten magnes, albo nie. Dla nas nigdy nie chodziło o podium. Liczy się miejsce, tempo, twarze, których nie widziałeś od ostatniego razu, gdy wszyscy spotkaliście się w tym samym zakurzonym, spalonym słońcem zakątku Hiszpanii.

W tym roku RPM Souplesse ruszyło za Maią, Hugo i Liv w sam środek wydarzeń. Troje kolarzy. Trzy zupełnie różne powody, by tam być.

Maia przyjechała po frajdę i słońce. Liv chciała przesunąć swoje granice. Hugo nastawił się na mocną jazdę, ale też na obserwowanie, jak zmienia się to wydarzenie — kim się staje i kto wraca tu rok po roku. Wszyscy troje znaleźli to, czego szukali. I kilka rzeczy, których się nie spodziewali.

Film powstały w kontrolowanym chaosie

Po drugiej stronie obiektywu samo kręcenie tego filmu było przygodą. RPM nastawiało się na chaos — i nie zabrakło go. Ogólnokrajowe przerwy w dostawie prądu. Nieprzewidywalny gravel. Chwile, które działy się szybciej, niż pozwalała przewidzieć jakakolwiek lista ujęć.

Tak już jest, gdy próbujesz pokazać kolarstwo szczerze. Ten sport nie gra pod kamerę. Albo go złapiesz, albo nie. Jules był na rowerze, Obe z handycamem — i razem uchwycili coś prawdziwego. Bez polerki, bez produkcyjnego szlifu, po prostu autentyczność.

Efekt? Film, który wygląda dokładnie tak, jak powstał: trzech kolarzy zanurzonych w wyścigu, który kochają, sfilmowanych przez ludzi, którzy czują kolarstwo z tych samych powodów. Surowy. Trochę nieprzewidywalny. Pełen historii.

Dlatego wrócimy

To właśnie rozumie Cinelli Art Program — że kultura wokół kolarstwa jest równie warta opowiedzenia, co sam sport. Śmiechy na starcie. Chaos na trasie. Imprezy, które wybuchają, gdy wszyscy lądują w tym samym miasteczku, goniąc za tym samym uczuciem.

Przyjechaliśmy dla jazdy. Zostaliśmy dla ludzi. I szczerze? To jedyny powód, by wrócić.