Fratelli Turconi i Pressure ADR

Filippo, 18 lat, i Matteo Turconi, 16 lat, to dwaj utalentowani młodzi kolarze, którzy przebijają się na północnowłoskiej scenie juniorskiej.

W kwietniu 2023 roku, po dwóch latach regularnych zwycięstw w barwach U.C. Bustese Olonia (oczywiście na rowerach Cinelli!), Filippo został dostrzeżony przez historyczną włoską ekipę zawodową Green Project Bardiani-CSF Faizané, która natychmiast podpisała z nim kontrakt na sezon 2024. Matteo natomiast w tym roku przechodzi do kategorii U18 (na Cinelli Pressure ADR), już marząc o tym, by pójść w ślady brata…

Spotkaliśmy się z nimi na szybki wywiad o ich pasjach, obsesjach, lękach i marzeniach.

Pierwsze pytanie: czy marzysz o tym, żeby zostać zawodowym kolarzem?

Filippo: [nerwowy śmiech] Zawsze o tym marzyłem, tak. Teraz mam swoją szansę!

Matteo: Tak!

O czym dokładnie marzysz, myśląc o zawodowej karierze?

Filippo: o jeździe w peletonie. O tym, żeby być obok Pogacara, Van Aerta. Może marzyć o zwycięstwie to na ten moment za dużo. Na razie celem jest rozwój.

Matteo: Marzę o wygrywaniu.

Jaka jest twoja najmocniejsza strona jako kolarza?

Filippo: Określiłbym się jako góral. Im trudniejszy wyścig, tym lepiej dla mnie. Mam też niezły finisz... A mentalnie moją siłą jest to, że się nie poddaję. Robię wszystko, żeby wrócić do grupy nawet w najtrudniejszych momentach wyścigu.

Matteo: Fizycznie jestem góralem, prawie czasowcem. Psychicznie: myślę, że dobrze czytam wyścig.

Nad czym musisz najbardziej popracować?

Filippo: żeby osiągnąć poziom, o którym marzę, muszę poprawić się w każdym aspekcie!

Matteo: myślę, że muszę popracować nad swoją dynamiką i przyspieszeniami.

 

 

 

Co najbardziej lubisz robić na rowerze?

Filippo: W wyścigu najbardziej lubię atakować. Nie czekać do końca, nie czekać na finisz, tylko po prostu ruszyć, nawet jeśli zużyję całą energię i potem „wybuchnę”... To właśnie te chwile szaleństwa lubię najbardziej.

Matteo: W wyścigu najbardziej lubię zabierać się w odjazd. Na treningu — szybki zjazd.

Czy trening bywa nudny?

Filippo: Nie! Zwłaszcza jeśli jedziesz z kolegami z drużyny. Trening z ekipą to nie tylko jazda, to też radość ze spotkania i wspólnego czasu. Połowę trasy żartujesz i rozmawiasz.

Matteo: Mam dokładnie tak samo!

Ulubiony kolarz?

Filippo: Van Aert, Pogacar, Van der Poel. Nie tyle za to, kim są i co wygrali, ale za ich podejście, za ataki, które podejmują. W pewnym sensie widzę w nich siebie.

Matteo: Tak samo.

Czego najbardziej wartościowego nauczyłeś się jako kolarz w 2023 roku?

Matteo: W 2023 roku, ale też w 2022, najważniejszą lekcją było dla mnie to, jak ogromne znaczenie ma praca zespołowa w kolarstwie. Pomóż komuś dziś, a jutro on pomoże tobie — na przykład. Druga najważniejsza rzecz: nigdy się nie poddawaj!

Filippo: Dla mnie, podobnie jak dla mojego brata, najważniejsza była wartość pracy zespołowej, ale w ostatnim roku musiałem też nauczyć się godzić sportowe ambicje z nauką. Wieczorem, kiedy wracasz z treningu, masz ochotę po prostu rzucić się na kanapę i odpłynąć... Ale nie możesz!

Jak opisałbyś atmosferę na wyścigach juniorskich we Włoszech?

Filippo: W zeszłym roku kilka razy ścigałem się za granicą z reprezentacją. W porównaniu do wyścigów U18 we Włoszech zauważyłem wyraźną różnicę w nastawieniu. Za granicą kolarze zaczynali atakować już w połowie dystansu. Nie chcieli czekać, nie interesowało ich 4. czy 5. miejsce. Liczyło się wszystko albo nic. We Włoszech atmosfera jest bardziej zachowawcza. Wielu zawodników skupia się nawet na drobnych wynikach. Kolarze wolą czekać z atakiem do ostatnich 10 km…

Matteo: Hardcore. Atmosfera jest bardzo rywalizacyjna. Wszyscy są zafiksowani na zwycięstwie. To ma swoje plusy i minusy…

 

 

 

Co najbardziej lubisz w ściganiu?

Filippo: Adrenalina w peletonie. To uczucie trudno opisać, ale każdy, kto się ścigał, wie, o co chodzi. Jesteś w peletonie i czujesz się świetnie, niezależnie od tego, jak skończy się wyścig — nie da się być smutnym. Samo bycie w peletonie i ściganie daje mi radość.

Matteo: Czuję dokładnie to samo. Ściganie daje taką energię, jakiej nie poczuje ktoś, kto jeździ tylko rekreacyjnie. Adrenalina, strach przed upadkiem…

Jak w dziesięciu słowach lub mniej opisałbyś, jak czuje się wymarzony rower wyścigowy?

Filippo: Reaguje na najmniejszy ruch i zmianę nacisku.

Matteo: Reaktywność: od razu czujesz przyspieszenie. Ale też: aerodynamika, sztywność i masa!

Jeśli powiem „adrenalina”, jaka jest pierwsza rzecz, którą widzisz oczami wyobraźni?

Filippo: Szybki zjazd w środku peletonu. Dla mnie to największy zastrzyk adrenaliny, jaki można poczuć.

Matteo: Zgadzam się. To jest tak intensywne uczucie, że czasem aż chce się przeżegnać przed startem…

 

 

KUP PRESSURE ADR