Girona. Zanim zacznie się sezon

Girona wydawała się idealnym miejscem na rozpoczęcie roku. Nie jako obóz treningowy, nie jako przygotowanie do wyścigu. Po prostu kilka dni na rowerach Cinelli, dobra kawa, długie trasy i czas spędzony razem.

To okazało się dokładnie tym, czym chcemy, żeby było RPM. Grupą ludzi, którzy czerpią przyjemność z jazdy, są ciekawi świata i gotowi przesunąć swoje granice trochę dalej niż zwykle. Bez presji, bez oczekiwań. Po prostu przyjeżdżasz taki, jaki jesteś, w takiej formie, w jakiej jesteś, i patrzysz, dokąd zaprowadzi cię droga.

Jedni przyjechali, żeby przejechać więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Inni, by odkrywać nowe trasy. Niektórzy po prostu cieszyli się, że są. I to jest w porządku – w tym właśnie tkwi magia.

Marie pojawiła się po zimie pełnej kontuzji. Nie było jazdy, a pewność siebie, by dołączyć do tej grupy, nie była oczywista. W domu najdłuższy podjazd, jaki kiedykolwiek pokonała, miał około 130 metrów przewyższenia. W Gironie to szybko się zmieniło. Trzy dni z rzędu mierzyła się z prawdziwymi podjazdami. Najpierw Els Àngels, potem Sant Grau d’Ardenya, a dzień później Turó de l’Home — jeden z klasyków szosowych podjazdów Girony. 25 km wspinaczki i około 1500 metrów przewyższenia. Nie tylko przejechała całość, ale zrobiła to bez kryzysu. Takie dni sprawiły, że zaczęła inaczej patrzeć na swoje możliwości.

Liv i Warre nie przyjechali tylko na długie dystanse. Zabrali dodatkowe koła i ruszyli sprawdzić fragmenty trasy Traka — gravelowego wyścigu rozgrywanego co roku wiosną w Gironie. Prawdziwy gravel, bardziej wymagający niż to, do czego przywykliśmy w domu. To zmieniło spojrzenie Warre’a na wyścig. Może także na to, jak go pojedzie.

To, co zaczęło się jako żart, szybko przerodziło się w realny plan. Podczas planowania tras wymyśliliśmy pętlę o długości 295 km i około 3500 metrów przewyższenia. Nie miała być traktowana poważnie. On jednak potraktował ją serio.
Wyruszył z grupą i został z nami przez pierwsze 70 km. Gdy zatrzymaliśmy się na kawę, on tylko uzupełnił wodę i pojechał dalej, samotnie kończąc resztę pętli. Bez wahania.
Można śmiało powiedzieć, że przygotowania do Trans Balkan Race traktuje poważnie — 1400 km bikepackingu bez wsparcia przez Bałkany.

Ale nie wszystko kręciło się wokół liczb.
Większość wspomnień powstała gdzieś pomiędzy. Przerwy na kawę, które zamieniały się w długie rozmowy. Poznawanie się lepiej podczas długich podjazdów. Wieczorne grille. Naturalne wino przed kolacją. Rozmowy o rowerach — albo wcale nie o rowerach.

Każdy z nas jest inny. Inne życie, praca, doświadczenia. Ale przez te kilka dni wszystko się układa. Jedziesz razem, dzielisz coś prostego — i to wystarcza.

Girona była dobrym początkiem. Nie szczytem. Po prostu aperitifem przed tym, co czeka nas latem.

Ten materiał powstał we współpracy z RPM Souplesse. Dowiedz się więcej o kolektywie, ich trasach i filozofii na rpmsouplesse.com.