Jak się poznaliśmy #2: Jobst Brandt i Cino Cinelli

Jobst Brandt (1935–2015) był jednym z najbardziej wpływowych outsiderów i inspirujących odkrywców w świecie kolarstwa.

Pionier jazdy rowerami szosowymi poza asfaltem, prowadził legendarne „Jobst rides”, które – na długo przed pojawieniem się rowerów górskich i gravelowych – zabierały kolarzy takich jak Tom Ritchey, Gary Fisher czy Eric Heiden w głąb szlaków gór Santa Cruz, a także opracowywał niezwykle innowacyjne rozwiązania dla współczesnego kolarstwa, takie jak treadles tyres czy pierwszy komputer rowerowy.

Dzięki naszemu wieloletniemu przyjacielowi i współtwórcy książki Cinelli: the Art and Design of the Bicycle, Maxowi Leonardowi, niedawno odkryliśmy, że Brandt był pasjonatem i klientem działu ram Cinelli przez całe lata 50., 60. i 70., kupując w tym czasie co najmniej sześć rowerów oraz wykonując bezcenne zdjęcia fabryki i Cino. Ze względu na wieloletnią pasję Brandta do jazdy szosą poza asfaltem oraz własne doświadczenia Cino z takich tras z czasów zawodowej kariery w heroicznych latach 30. i 40., byliśmy niezwykle ciekawi, jak wyglądał techniczny dialog i relacja między tymi dwoma bardzo różnymi, bardzo wyrazistymi innowatorami współczesnego roweru wyścigowego – i jak ich współpraca może dziś inspirować innowacje w gravelu.

Poniżej znajdziesz notatki i fotografie z przygotowywanej przez Maxa książki o Brandcie, którą możesz już teraz zamówić w przedsprzedaży i wesprzeć projekt TUTAJ.

Przez niemal pięćdziesiąt kolejnych wakacji Jobst przemierzał Alpy, lekko spakowany, pokonując każdorazowo ponad 2 000 mil, zawsze z aparatem fotograficznym, by dokumentować swoje wyprawy. Podczas pierwszej alpejskiej trasy w 1959 roku odwiedził szwajcarskiego producenta opon Sieber, który przekonał go do zmiany na drewniane obręcze (klej do szytek Jobsta topił się na długich alpejskich zjazdach z aluminiowych obręczy Fiamme).
Następnie Jobst ruszył do Cino Cinelli.

„Następnego ranka, z oponami przyklejonymi i prostymi kołami” – pisał Jobst w swoim dzienniku – „podziękowałem panu Sieberowi za całą pomoc i ruszyłem do Mediolanu, gdzie zatrzymałem się na dworcu i pozbyłem się kilku ubrań, chowając je do walizki. Pojechałem na wschód przez miasto via Andrea Doria i via Porpora do Lambrate, na via Egidio Folli 45, gdzie mieści się fabryka Cinelli, produkująca rowery, kierownice i mostki na pełnych obrotach. Biuro pana Cinellego leży tuż przy odnodze rzeki Lambro, która najwyraźniej jest głównym kolektorem ściekowym”.

„Znalazłem wyraźny kontrast między otoczeniem a tętniącą życiem fabryką, w której powstawały tak eleganckie maszyny. Pani Cinelli wspomniała krótko o swoich latach w Sieberze i o tym, że była tam przez lata sekretarką, gdy pewien młody kolarz z Toskanii, wpadający czasem po sprzęt, poprosił ją o rękę. Cino spojrzał na mój rower, jak jest dopasowany, i powiedział, że jutro coś z tym zrobi, po przemyśleniu sprawy”.

„Rano kazał mi przejechać się kilka razy po podwórzu, potem podniósł siodło i przesunął je do przodu. Zamontował swoją najnowszą kierownicę 360 mm, wyjątkowo szeroką, z głębokim dropem, na mostku 120 mm, ustawiając klamkomanetki w lepszej pozycji. Na dole dostałem najnowszą oś korby Campagnolo i stalową korbę Cinelli (Magistroni) 180 mm na pięć śrub, która wreszcie zapewniła mi idealnie pracujące zębatki w przeciwieństwie do wcześniejszego systemu na trzy śruby. Zaniepokoił go mój wybór drewnianych obręczy i próbował przekonać mnie do powrotu na aluminiowe Fiamme, ale nie dałem się namówić.”

Rowerem, na którym Jobst jechał podczas tej wyprawy, była niebieska rama 62 cm Cinelli Super Corsa, zamówiona w Spence Wolf’s bike shop w Cupertino w Kalifornii.

Jobst zamówił taką ramę w 1957 i kolejną w 1958 roku. Po alpejskiej trasie w 1959 roku podjął pracę w Porsche w Stuttgarcie, gdzie tłumaczył instrukcję do modelu 356, a później pracował nad zawieszeniem samochodów wyścigowych. Z nowego europejskiego domu odwiedzał Cinelli ponownie podczas alpejskich wypraw w 1960 roku, a także przez całe lata 60. i 70.

W 1962 roku zamówił Super Corsa bezpośrednio u Cino, a w 1964 zabrał swoją nową żonę Helgę na wyprawę po Alpach, podczas której zatrzymali się u Cinelli, by odebrać dla niej pasującą ramę (którą Helga ma do dziś). Zjedli też kolację z Cino i jego rodziną w prywatnym apartamencie. Rower Helgi miał bardzo wczesny zestaw pionowych tylnych haków, które zostały zaprojektowane i wykonane przez Jobsta; później twierdził, że Cinelli przekazał ten projekt Campagnolo i to właśnie one stały się wzorem dla haków Campagnolo.

Po powrocie do USA po ślubie zamówił co najmniej jeszcze jednego Cinelli u Spence Wolfa w Cupertino, w 1971 roku, i utrzymywał korespondencję z Cino aż do lat 70.

Po spotkaniu i wspólnej jeździe z Tomem Ritcheyem, który już w liceum budował ramy szosowe lutowane na zakładkę, Jobst zaczął jeździć na ramie Ritchey, a swoją kolarską przygodę zakończył na ramie wykonanej przez innego kalifornijskiego konstruktora, Petera Johnsona.

Łącznie Jobst miał co najmniej sześć ram Cinelli. Żadna z nich nie przetrwała: jako kolarz o wzroście 196 cm, który lubił jazdę po szutrach, nie oszczędzał ram ani komponentów, często je pękając, łamiąc lub wgniatając.
Nie wahał się też wytykać nawet mistrzom takim jak Cino Cinelli tego, co uważał za wady produkcyjne!