Jak się poznaliśmy #5: Time Kondo i jego XCr & Pressure

Ciao Kondo!

Cześć Lodovico!

Moje pierwsze pytanie dotyczy twojego wyjątkowo kreatywnego podejścia do stylu w kolarstwie. Czy możesz opowiedzieć trochę o swojej „filozofii stylu”?

Pasjonuję się łączeniem kolarstwa szosowego ze sztuką i modą.
Nie potrzebuję, żeby rower szosowy był tylko szybki. Uważam, że zarówno w rowerach szosowych, jak i w modzie warto szukać racjonalności i najnowszych trendów w prostym designie. Projekty, które maksymalnie dążą do aerodynamiki i niskiej masy, albo ramy i koszulki w niemal monochromatycznych kolorach, jak to jest modne w ostatnich latach, są dobre. Ale nudzi mnie, gdy „wszyscy wyglądają tak samo”.
Jeśli chcesz mieć frajdę, nie chcesz być bardziej wyrazisty? Dlatego jako kolarz staram się wybierać i używać bardziej artystycznych produktów, żeby wyrazić swoją wrażliwość inaczej niż inni. To też daje więcej okazji do poznawania ciekawych ludzi. Lubię bawić się nawet skarpetkami czy rękawiczkami. Dzięki temu, gdy zatrzymasz się na przerwę podczas jazdy, możesz usłyszeć: „Ale stylowo!”. Zgodnie z tą filozofią Cinelli stało się dla mnie jednym z narzędzi do wyrażania swojej wrażliwości.

Jak po raz pierwszy trafiłeś na Cinelli i kiedy zrozumiałeś, że ta marka może być – jak sam mówisz – narzędziem do wyrażania twojej wrażliwości?

Pierwszy raz zetknąłem się z Cinelli, gdy w japońskim magazynie kolarskim zobaczyłem zdjęcia torowego roweru Cinelli Laser z lat 80. Poza samym rowerem od razu przyciągnęło mnie logo, które – jak później odkryłem – zaprojektował Italo Lupi. Byłem pod wrażeniem niezwykłego piękna i stylu designu Cinelli i od razu mnie ta marka zafascynowała.
Poznając ją bliżej, odkryłem, że dla mnie największą siłą Cinelli jest stylowy design i ukryte osiągi. W przeciwieństwie do innych firm, dzięki wyczuciu stylu, które wprowadził Antonio Colombo, oraz elementom takim jak logo Italo Lupi z nietypową kolorystyką, mam wrażenie, że rower szosowy przestaje być tylko narzędziem do ścigania, a staje się dziełem sztuki.
W Japonii Cinelli uchodzi za markę modną, a jednocześnie oferuje osiągi, które pozwalają startować w zawodach… To naprawdę wilk w owczej skórze!

Jak to się stało, że XCR został twoim pierwszym rowerem Cinelli?

Zanim kupiłem XCR, jeździłem na tzw. „high-endowych” ramach karbonowych, ale byłem ciekaw innych materiałów. Rozważałem tytan i stal. Ponieważ przede wszystkim chciałem mieć Cinelli, wybór materiału był oczywisty – stal. A że już wcześniej postanowiłem, że Supercorsa będzie ostatnim rowerem, jaki kupię w życiu, to XCR pozostał najciekawszą opcją. Zaintrygowało mnie, że rama jest wykonana ze stali nierdzewnej – nietypowego materiału jak na rower szosowy. I właśnie dlatego ją kupiłem.
Uważam, że XCR to świetna rama, która łączy sprężystość i wytrzymałość chromoly z dynamiką topowego karbonu. Zaskakująco dobrze tłumi nieprzyjemne drgania z drogi, a pedałowanie na tej sprężystości daje świetne przyspieszenie. To najwygodniejsza rama, jaką miałem, jest lekka jak na stal, a jazda na niej to czysta przyjemność. Sprawdza się nie tylko na długich trasach, ale też podczas podjazdów, bo mniej obciąża nogi niż sztywne karbonowe ramy z najwyższej półki.

A zaraz po zakupie XCR kupiłeś też Pressure!

Tak! Pressure to rower stworzony do ścigania. Na płaskim mogę jechać bardzo szybko w pozycji aero. To niesamowita frajda, gdy czuję, jak najnowsze rozwiązania aerodynamiczne dają przewagę nad tradycyjnymi rowerami – mogę jechać pod wiatr bez zmęczenia. Pressure prowadzi się bardziej jak rower czasowy ze względu na swoją geometrię, a chociaż wydaje się trochę cięższy, bez problemu radzi sobie na podjazdach. Ta masa nie przeszkadza mi, biorąc pod uwagę zalety na płaskim.
Pressure i XCR są wyraźnie przeznaczone do różnych zastosowań. Pressure wybieram na treningi lub gdy chcę pokonać określony dystans w krótkim czasie. XCR to rower na długie trasy lub spokojne przejażdżki, na przykład podczas wyjazdów kulinarnych z przyjaciółmi.

Ostatnie pytanie – wiem, że twoja drużyna nazywa się Goloso, czyli „dobry apetyt” po włosku. Jedzenie jest dla ciebie bardzo ważne, więc czy możesz polecić świetne miejsce na postój podczas jazdy poza Tokio? Albo klasyczną lokalną przekąskę na przerwę?

W Tokio jest kilka miejsc, które mogę polecić na rowerową przerwę.
Po pierwsze, polecam tempura bowl w Yamatoya, na drodze prowadzącej do Shibamata Teishakuten – słynnej świątyni w Tokio. To tradycyjne danie: tempura na ryżu, polana słodkim sosem sojowym.
To miejsce słynie też ze słodyczy kusa-dango. Połączenie mochi i anko (pasta z czerwonej fasoli) na pewno ukoi zmęczone ciało i doda energii! Sama świątynia Shibamata Teishakuten to piękne, bardzo japońskie miejsce warte odwiedzenia, choć nie można tam wjeżdżać rowerem szosowym. Warto jednak zajrzeć także tutaj.
Kolejna propozycja to Zebra Coffee przy Ridge Highway. Możesz tu zjeść croissanty, napić się kawy i odpocząć w stylowym wnętrzu. Fajnie, że są tu stojaki rowerowe – korzysta z nich wielu kolarzy. To miejsce jest blisko centrum, więc można tu wpaść przed dalszą trasą albo na odpoczynek po jeździe.
Ostatnia wskazówka to Enomoto Dairyfarm przy Arakawa Cycling Road – najpopularniejszej trasie rowerowej w Tokio. To kultowe miejsce znane wszystkim tokijskim kolarzom. Możesz spróbować świeżych i pysznych produktów mlecznych, takich jak gelato, mleko czy jogurt – prosto z gospodarstwa. A że w Japonii zbliża się zima, polecam rozgrzać się szklanką gorącego mleka!
Jest jeszcze wiele innych pysznych i godnych polecenia miejsc, ale nie sposób opowiedzieć o wszystkich…