Relacja z wyścigu: Emma na Monster Track NYC

Kiedy opadł już kurz po kolejnej pełnej emocji edycji MonsterTrack NYC, spotkaliśmy się z mistrzynią Emmą, by porozmawiać o kulisach tego szalonego wyścigu.

Wyścig był mieszanką ryzyka i płynności. Na szczęście dla Emmy zakończył się w najlepszy możliwy sposób — wielkim zwycięstwem.

Przeczytaj, jak Emma wspomina ten szybki i bezkompromisowy wyścig.

"MonsterTrack zawsze był na mojej liście marzeń… Tym razem wyjazd do Nowego Jorku wcale nie był prosty. Ten wyścig miał być pierwszym rozdziałem większej przygody w USA, a ogarnianie wszystkiego przed wyjazdem było równie stresujące, co ekscytujące. A może nawet bardziej.

Pakując rzeczy i opuszczając pokój w Kopenhadze na trzy miesiące, zaczęłam składać rower na ramie Cinelli Vigorelli, na którą czekałam. Rama dotarła w poniedziałek po południu, koła zaplatałam w weekend, a dzięki uprzejmości warsztatu Omnium i dostępowi do narzędzi już wieczorem rower był gotowy.

Wtorek był moim ostatnim dniem pracy na cargo, w środę miałam okazję przetestować Vigorelli i zakochałam się w tym, jak reaktywnie, agresywnie i stabilnie się prowadził. W czwartek rano miałam już spakowane dwa rowery i byłam gotowa do drogi."

"Jak już wspomniałam, ściganie się w Nowym Jorku było dla mnie początkiem czegoś większego, a podczas piątkowej przejażdżki po mieście nerwy przed sobotnim wyścigiem były naprawdę duże. Czułam, że to mieszanka chęci pokazania się z jak najlepszej strony i świadomości, jak bardzo muszę się skupić, żeby nie zostać w tyle. Byłam mega podekscytowana… to miasto przeniosło mnie w zupełnie inny wymiar. Może to energia ludzi, może układ ulic, może ruch… ale nagle poczułam ogromną motywację, żeby dać z siebie wszystko w sobotę.

Mieszkałam u mojej przyjaciółki KT, dosłownie kilka kroków od startu alleycat, więc rejestracja poszła szybko. Spotkałam się z legendą i dobrym ziomkiem Terry B. Plan był taki, że będzie mnie śledził… co byłoby kolejnym spełnionym marzeniem z bucket list :)

Ustawiliśmy mikrofon i zmarzliśmy, czekając aż organizatorzy będą gotowi. Zawsze najbardziej stresuje mnie moment ustawiania roweru na starcie. Przy 150 zawodnikach naprawdę nie chcesz utknąć w tłumie.

W tym roku MT wystartował tylko z godzinnym opóźnieniem i zanim się obejrzeliśmy, wszyscy pędziliśmy już do pierwszego punktu z manifestem. Jechałam 1st Avenue aż do skrętu w lewo w 39th Street. Nie miałam pojęcia, że to będzie najbardziej ryzykowny fragment mojego wyścigu. Po przebiciu się przez zatłoczone skrzyżowanie dotarłam do Tunnel Exit St."
 

"Jeśli jesteś z Nowego Jorku, pewnie wiesz, że auta wyjeżdżają z tunelu cholernie szybko, ale szczerze mówiąc, nie spodziewałam się tego. Myślałam, że się rozbiję, i to porządnie, ale jakimś cudem udało mi się zablokować tylne koło i skręcić kierownicę maksymalnie w prawo, kończąc jazdę w tym samym kierunku co czarny van. Bok w bok. Takie sytuacje nazywamy bliskimi spotkaniami... czasem wynikają z rozkojarzenia, a czasem to po prostu coś zupełnie nieprzewidywalnego. Można by powiedzieć, że tym razem to była mieszanka obu... Wkurzałam się na siebie, że nie byłam bardziej czujna.

Serce i adrenalina waliły jak szalone. Potraktowałam to jako sygnał ostrzegawczy i skupiłam się na bezpieczeństwie. Cała i zdrowa dotarłam w końcu do punktu odbioru manifestu w Bryant Park na Midtown.

Za każdym razem, gdy ścigam się w mieście, którego dobrze nie znam, poświęcam czas na planowanie i wyobrażenie sobie najlepszej trasy. Dla mnie kluczowe jest, żeby wiedzieć, dokąd jadę, zamiast po prostu jechać za miejscowymi. Zazwyczaj wpisuję wszystkie adresy w mapę, zapisuję je i ruszam w trasę. Kolejna rzecz, którą robię, to planowanie z wyprzedzeniem. Zanim dotrę do punktu kontrolnego, już szukam, gdzie jechać dalej. Jeśli uda mi się szybko załatwić pieczątkę, oszczędzam cenne sekundy."

"Różnica między Nowym Jorkiem a Kopenhagą jest oczywiście... OGROMNA. Kiedy zaczęłam myśleć bardziej strategicznie i mieć jasny plan, naprawdę zaczęłam czerpać przyjemność z płynięcia przez nowojorski ruch uliczny. To magiczne uczucie było nie do podrobienia. Przelatywanie szybciej niż auta, przecinanie zatłoczonych skrzyżowań czy wbijanie się na aleje, żeby złapać zielone światło.

To, co daje jazda na szybkim, sztywnym rowerze torowym, jest niepowtarzalne. Przypomniało mi to czasy sprzed pięciu lat, kiedy ścigałam się w Mediolanie, tylko teraz z większym doświadczeniem i pewnością siebie. Nowe miasto sprawiło, że wszystko było jeszcze bardziej ekscytujące, a fakt, że Terry B jechał za mną, dodał mi dodatkowej energii.

Wyścig był zacięty, ale płynny. Nawigacja układała mi się w głowie bez problemu, a tylko w kilku miejscach — patrząc z perspektywy czasu — mogę powiedzieć, że podjęłam właściwe decyzje. Gdy odebrałam drugi manifest, byłam zaledwie kilka minut przed Amelią, drugą zawodniczką WTF (woman/trans/femme).

Z podwyższonym tętnem przykucnęłam, żeby wpisać adresy sześciu punktów kontrolnych. Wiedziałam, że muszę utrzymać tę niewielką przewagę, a przy bardziej skomplikowanej trasie nie mogłam pozwolić sobie na zwolnienie ani na błąd. Odświeżona i pełna energii, ruszyłam dalej!"

"Kolejna godzina minęła błyskawicznie. Zanim się obejrzałam, byłam z powrotem na miejscu startu/mety, spodziewając się jeszcze trzeciego manifestu, którego tym razem nie przewidziano. W głowie miałam ochotę ścigać się dalej, ale kiedy usłyszałam, że wygrałam, uśmiech nie schodził mi z twarzy. Od razu przytuliłam przyjaciół Benny’ego i Ando, który był jednym z organizatorów, oraz Terry’ego, który wciąż streamował. Wiedziałam, że ludzie nadal oglądają transmisję na żywo z domu, a wszyscy obecni podchodzili, żeby mi pogratulować. To był naprawdę wyjątkowy moment, którego długo nie zapomnę, i kolejne wielkie zwycięstwo dla SLOW SQUAD INTL."

📸: b&w: @heeytrinny colour: @shotti_e