Relacja z wyścigu: Respublica Barcelona

Dziesięć dni temu odbyła się barcelońska edycja Respublica – naszej ulubionej, niepodpieranej wyścigu na ostre koło w Europie. Start na słonecznym hiszpańskim poranku w Cunit, meta na szczycie Montjuic w samym centrum Barcelony.

Przyjaciel Cinelli i gwiazda Quaderni, Dany Pizzorno, wystartował tam na swoim Vigorelli Steel i po wywalczeniu drugiego miejsca wrzucił na swój profil Strava świetną relację z wyścigu.

W Barcelonie, gdy światło na sygnalizatorze miga na pomarańczowo, rowery mogą przejechać, samochody niekoniecznie się zatrzymują. To, że światło jest pomarańczowe, a nie zielone, jest sygnałem potencjalnego zagrożenia.

Jedni mówią, że sport to ucieczka, inni – że to sposób, by wrócić do domu totalnie zmęczonym i szczęśliwym. Ale – i sam nie wiem, jak to dokładnie nazwać – może właśnie to migające pomarańczowe światło jest tym dreszczykiem emocji, którego każdy z nas, niespełniony codziennością, szuka w tych kilku godzinach tygodniowej jazdy... Tak czy inaczej, w niektórych sportach granica między frajdą a kłopotami jest cienka i trzeba umieć zachować równowagę. Alleycat w Barcelonie nie jest tu wyjątkiem.

Myślę, że taki wyścig jak ten [Respublica Barcelona] to 30% przygotowania fizycznego, 40% przygotowania mentalnego i 30% ustawienia roweru oraz strategii.

Jeśli chodzi o przygotowanie fizyczne, tym razem mogę liczyć na niewiele – różne narzędzia Garmin i Strava pokazują mi albo status „sennego” treningu (Connect), albo ładne -48% względem zeszłego roku (Strava).

Jeśli chodzi o przygotowanie mentalne, starałem się zrobić wszystko, by zbudować tę rutynę przedstartową, która daje mi spokój, ale tym razem pojawił się czynnik, którego nigdy wcześniej nie doświadczyłem: pod presją zespołu zostałem okrzyknięty jednym z faworytów i poproszony o start w kombinezonie. To zupełnie nie w moim stylu – zawsze staram się trzymać z boku i nie budować oczekiwań, bo najbardziej lubię pojawić się na starcie prawie niezauważony, bez presji, a potem zaskoczyć wszystkich, przede wszystkim siebie…
Jeśli chodzi o ustawienie roweru i strategię, tutaj jestem już totalnym maniakiem – nie jestem kurierem, który analizuje trasę, by znaleźć skróty i urwać kilkaset metrów, ale mój rower jest przygotowany do ostatniego szczegółu: rodzaj kół, przełożenie, nawet typ oleju do łańcucha nie jest przypadkowy.

Jeśli chodzi o strategię, podchodzę do tego podobnie jak do regat żeglarskich: przede wszystkim obserwuję miejscowych i najmocniejszych zawodników, a po kilku pierwszych potyczkach na trasie zaczynam rozumieć ich technikę jazdy, charakterystykę osiągów i mowę ciała – trochę jak Magrini [słynny włoski komentator kolarski], który już po kilku kilometrach potrafi wskazać swojego faworyta do zwycięstwa.

Na szczycie pierwszego podjazdu w grupie zostaje już tylko 3-4 zawodników. Na najstromszych fragmentach tracę 10-20 metrów, ale pilnuję, żeby nie przesadzić z tempem, bo wiem, że na płaskim po szczycie spokojnie dojadę do czołówki.

Czuję, że mam kontrolę nad sytuacją, nie jadę jeszcze na pełnym gazie i mogę myśleć trzeźwo, obserwując rywali i ich dyspozycję.

Na zjeździe zaczynają się pierwsze poważne trudności tego wyścigu. Na czele ekipa Favelaframa, atakują i nie wiem, czy bardziej martwić się swoimi „nogami jak ubijaki do jajek” (maksymalna kadencja 167 obr/min), czy raczej kolumną samochodów, która zaraz pojawi się przy wjeździe do pierwszej miejskiej strefy na trasie.

Vilanova i Can Pei to totalny chaos – zawodnicy odbijają się od jednej strony drogi do drugiej jak kulki w pinballu, lawirując między samochodami i pieszymi. Jadę za nimi, niemal z zamkniętymi oczami…

Na wybrzeżu Sitges jest już trochę lepiej, ale na jednym ze zjazdów nagle czuję piekący ból w prawej łydce i przez chwilę myślę, że to może być koniec mojego wyścigu… Staram się zebrać siły, nie wstawać z siodła i przede wszystkim przestać myśleć o bólu, bo do mety zostało jeszcze 30 km i nie mogę sobie pozwolić na wahanie.

W tym momencie wyścigu liczy się już tylko to, jak czują się rywale:
_David to nasz punkt odniesienia, monolit na ramie Nr.22, nigdy nie jest niebezpieczny w ruchach, ale bardzo mocno pracuje na czele
_Marco jest w niesamowitej formie, ale płaci za swoją brawurę i – nie mając wgranego śladu trasy – gubi zakręt podczas samotnej akcji
_Javier mnie przeraża, wygląda jak sprężyna gotowa do wystrzału – gdy przyspiesza, grupa się rwie, ale jego ataki są tak gwałtowne, jak krótkie
_Gerard trochę przypomina Remco, często jedzie nisko, w pozycji aero. Gdy wychodzi na czoło, wszystkim daje w kość, ale jedzie defensywnie, przygotowując – jak podejrzewam – finałowy atak w stylu finisseurs. Jestem tego tak pewien, że próbuję go wyciągnąć na przód, na wiatr, żeby trochę go zmęczyć, ale moje zagrywki nie robią na nim wrażenia.
_Mr. Ohm na każdym zakręcie czy rondzie odjeżdża nam na 50 metrów. Prowadzi rower jak nikt, kogo widziałem – nawet na nowym ustawieniu, które ogarnął dzień wcześniej…

KUP VIGORELLI