Relacja z trasy: Jules Midsummer do Mediolanu

Na początku tego roku wysłaliśmy naszych przyjaciół z RPM Souplesse na włoską przygodę z wybranymi rowerami Nemo Tig. Gdy cała zabawa dobiegła końca, zamiast odsyłać tę stalową perełkę z powrotem do nas, Jules postanowił dostarczyć ją osobiście — aż z Belgii.

Tutaj dzieli się historią swojej przesyconejsłońcem wyprawy. Czytaj dalej, by dowiedzieć się więcej.

RPM dostało kilka rowerów testowych na niedawną wyprawę, którą zrobiliśmy z zespołem. Tak więc miałem Cinelli Nemo Tig, który musiałem zwrócić z Belgii do fabryki w Mediolanie. Kosztowałoby mnie to 120 euro i zajęłoby około 4-5 dni roboczych, by dotarł do Mediolanu.

Zaplanowałem więc, że wrócę na rowerze z Belgii do Mediolanu — za mniej niż 120 euro i w krótszym czasie niż 4 dni. Pojechałem pociągiem do Luksemburga, a potem miałem do pokonania 450 km i 2000 m przewyższenia. Był 20 czerwca, czyli noc przesilenia letniego — najkrótsza noc w roku. Wyruszyłem z Luksemburga o 23:00, licząc, że przejadę 450 km zanim skończy się następny dzień. Celem była Lozanna w Szwajcarii, gdzie mieszka moja siostra.

To miał być pierwszy i jedyny przystanek na sen i odpoczynek. W Szwajcarii odpocząłem jeden dzień, a potem ruszyłem na finałowe 300 km i 4000 m przewyższenia.

Niestety, po 160 km jazdy przez całą noc złapała mnie burza. Przemoczony i zmarznięty zdecydowałem się na pociąg, by dotrzeć do Szwajcarii. Czułem też, że nie zregenerowałem się po Trans Balkan Race, który jechałem tydzień wcześniej. Pogoda była tak fatalna, że odebrała mi ochotę na kolejne 300 km jazdy.

Po dotarciu do Szwajcarii zostałem na noc. Następnego dnia wybrałem dłuższą trasę z Lozanny do Mediolanu. Zrezygnowałem z szybszej przełęczy Simplon, bo chciałem przejechać Grinsel-Furka-Godart — najbardziej malownicze podjazdy Szwajcarii.

Po wspinaczce zjechałem w stronę Como, a potem wjechałem do Mediolanu. Dotarłem do Mediolanu w 3 dni, ale wydałem więcej niż planowane 120 euro. Budżet przekroczyłem przez zmianę trasy i konieczność opłacenia pociągu z Nancy do Lozanny.

Podczas jazdy w Trans Balkan Race zrodził się w mojej głowie ten pomysł. Jeśli dzień po dniu pokonujesz takie dystanse, zaczynasz uważać, że 15-20 godzin jazdy to coś normalnego i łatwego. A w maju, gdy odwiedziliśmy Włochy, przełęcze były jeszcze zamknięte. Zostały więc na liście rzeczy do zrobienia.  

Jechałem sam. Próbując przesunąć własne granice dalej niż kiedykolwiek.

Nemo Tig zrobił na mnie niesamowite wrażenie. Trochę obawiałem się montażu tylnego bagażnika na rowerze o tak wyścigowej geometrii. Nemo Tig jest naprawdę agresywny – ma ten sam kąt główki ramy co mój Cinelli Vigorelli na tor. To rower bardzo zwrotny podczas ścigania, ale mniej stabilny niż MTB, na których jeżdżę.

Mimo to na mokrych i zaśnieżonych zjazdach w szwajcarskich Alpach czułem się szybki, pewny i stabilny. Nawet wtedy mogłem nagrać siebie jadącego 60 km/h. Na ultra dystanse uważam, że ta wysokiej jakości stal to idealny kompromis między komfortem, sztywnością, niezawodnością a masą.

Bagaże ograniczyłem do minimum. Spakowałem tylko oświetlenie, baterie, odzież przeciwdeszczową i inne niezbędne rzeczy. Ponieważ noc spędzałem tylko w Szwajcarii, nie potrzebowałem namiotu, śpiwora itd.

Najbardziej podobało mi się to, że cała ta przygoda wydawała się po prostu przeznaczona. Miałem wrażenie, jakbym sprowadzał Nemo Tig do domu. Skoro te ramy powstają w Mediolanie, to aż się prosiło, żeby wrócić na niej właśnie tam. Jakby rower sam tego chciał! Dodatkowo frajdę sprawiało to, że jechałem na Fulcrum, Campagnolo, Pirelli i z Alba optics. Pełen włoski zestaw – i KOCHAM TO!

Najtrudniej było pierwszego dnia. Poddanie się albo rezygnacja z celu, który sobie wyznaczyłem, to dla mnie zazwyczaj nie wchodzi w grę. Ale siedziałem dwie godziny na przystanku autobusowym, próbując się ogrzać i wysuszyć, zastanawiając się nad całym swoim życiem. Decydujące było to, że jeśli się rozchoruję, nie przejadę już drugiej trasy. A to właśnie o niej marzyłem.

Pierwsza trasa, którą zaplanowałem, była po prostu najszybszą drogą do Szwajcarii. Jazda wzdłuż dróg krajowych, przez przemysłowe okolice, z mnóstwem samochodów spychających cię z jezdni. Było niebezpiecznie i czułem się jakbym jechał do pracy. To były moje wakacje po wyścigu TBR, więc nie chciałem jechać trasą, która nie jest tego warta. Zwłaszcza jeśli miałoby mnie to rozłożyć.

Zamiast więc zmuszać się do kolejnych 300 km w zimnie i deszczu, wybrałem ciepłe i suche pociągi. Dzięki temu dzień później mogłem zmierzyć się z inną formą cierpienia – na podjazdach w szwajcarskich Alpach."

ODKRYJ NEMO TIG ROAD

ODKRYJ NEMO TIG GRAVEL