Droga do Badlands 2022

Kolarze z całego świata przygotowują się do Badlands, jednego z najsłynniejszych długodystansowych wyścigów bez wsparcia na hiszpańskiej pustyni. Zebraliśmy czteroosobową ekipę, która wystartuje, będzie odkrywać nowe tereny lub po prostu potraktuje ten już legendarny wyścig jako „sadystyczne wakacje”.
Przewiń w dół i poznaj naszych przyjaciół: Taylor Phinney, Luisa Werner, Sophie Jail i Davide Belfiore.

TAYLOR PHINNEY

Odkąd w 2019 roku zakończył zawodową karierę kolarską, Taylor Phinney — wyluzowany i spokojny — łączy doświadczenie dziesięciu intensywnych i różnorodnych lat w peletonie z kreatywnością i szerokimi zainteresowaniami kulturą, rozwijając naszym zdaniem jedne z najciekawszych pomysłów w branży.

Cześć Taylor!

Cześć Lodovico!

Na początek: opowiedz proszę, skąd wziął się pomysł na geometrię i konfigurację customowego Cinelli Nemo Gravel, który właśnie do ciebie wysłaliśmy?

Jest kilka sposobów, w jakie mógłbym odpowiedzieć na to pytanie…

Opowiedz o wszystkich!

Po pierwsze, przez ostatnie 5-6 lat zacząłem postrzegać rower jako narzędzie do odkrywania, podczas gdy na początku był dla mnie narzędziem do osiągania sukcesów i wygrywania. Dziś moja relacja z rowerem jako sprzętem to: gdzie on może mnie zabrać I gdzie ja mogę zabrać jego. Lubię koncepcję „underbikingu”, czyli jazdy rowerem, który technicznie nie do końca jest przystosowany do terenu, po którym się poruszam. Szukam balansu między tym, jak bardzo mogę przesunąć granice roweru, jak daleko mogę się zapuścić w dziwny szlak, zanim albo rower się rozpadnie, albo ja psychicznie się rozsypię.

Okej…

A po drugie, z technicznego punktu widzenia uważam, że gravel, jaki znamy dziś, to w gruncie rzeczy kontynuacja górali z końca lat 80. i początku 90. Te rowery też były całkowicie sztywne i miały podobny profil opon. Ale moim zdaniem w obecnym rynku graveli brakuje lub jest coś nie tak — z jakiegoś powodu wszyscy chcą po prostu robić rowery szosowe na szerokich oponach. To w porządku, jeśli chcesz jeździć szosą na szerokich oponach… ale gdy myślę o naprawdę długiej przygodzie lub trasie mieszanej, zależy mi na komforcie, a ten w dużej mierze wynika z pozycji górnej części ciała: jak proste mam plecy, jak otwarte są ramiona… Na otwartym terenie i stromych zjazdach, ale nawet na asfalcie, musisz być dynamiczny, a typowa szosowa pozycja — mocno pochylona, bardzo wysunięta nad przednie koło — jest dla mojego kręgosłupa bardzo niezdrowa (mam z nim sporo problemów, bo jestem olbrzymem!), ale też z punktu widzenia bezpieczeństwa. Im bardziej siedzisz z tyłu, tym łatwiej uratować rower, jeśli ucieknie ci przednie koło. Krótko mówiąc, geometria, którą opracowałem z biurem technicznym Cinelli, to mniej wyścigowy krój niż w standardowym modelu, a coś bliższego MTB z lat 80. i 90. To drugi rower, na którym próbuję rozwinąć ten pomysł, i pierwszy custom w całej mojej kolarskiej karierze — mimo wielu obietnic od poprzednich sponsorów! Przez całą karierę marzyłem tylko o jednej rzeczy: własnej ramie na zamówienie. I dopiero po trzech latach poza peletonem ją mam…

I jak się na nim jeździ?

Nie jest idealnie, ale bardzo blisko! [Śmiech] Przez ostatnie tygodnie testowałem różne ustawienia. Jeździłem na nim jako mullet bike, z kołem 700c z przodu i 650b z tyłu, próbowałem kilku różnych kierownic…

Jesteś gotowy na Badlands?

Szczerze mówiąc, pomysł startu w Badlands wyszedł od Davidego [trade marketing manager Cinelli – przyp. red.] i po prostu powiedziałem: jasne, czemu nie. Dopiero w zeszłym tygodniu obejrzałem kilka filmików i pomyślałem: o k***a, w co ja się wpakowałem… Potraktuję to jak rodzaj sadystycznych wakacji: 4-5 dni bez zoomów, bez pracy. Wystarczy jechać rowerem i dbać o punkty podparcia. Absolutna prostota: przeżyć i być szczęśliwym.

Haha, brzmi jak świetne wakacje! Jeszcze jedno pytanie: widziałem plakat, który przygotowałeś na swój social ride z Cinelli w ten weekend (28/08) w Gironie i zauważyłem, że najbardziej rzucającą się w oczy informacją (i na innych plakatach twoich przejazdów też) było hasło „100% ego-less ride”. Kiedy sam to przeczytałem — i inni w biurze też — od razu poczuliśmy, że to dokładnie taki przekaz, z którym chcielibyśmy się utożsamiać. Opowiesz, skąd wzięło się to określenie twoich przejazdów?

Myślę, że ważne jest, by od razu dać ludziom znać, jaki klimat będzie panował na wspólnym przejeździe. Piszę to, bo jest coś w tym, jak mężczyźni wsiadają na rower i są wśród innych facetów, co sprawia, że czują potrzebę udowadniania czegoś sobie i innym. Często pojawia się taka energia, że ludzie natychmiast zaczynają rywalizować, bo zakładają, że inni też chcą się ścigać. Właśnie taka atmosfera skutecznie zniechęciła mnie do środowiska szosowego. Miałem wrażenie, że zamiast się ze sobą łączyć, ludzie się izolują. A dla mnie rower nie jest po to. Dlatego staram się od początku jasno zaznaczyć, że taka mentalność rywalizacji nie jest tu mile widziana i że osoby, które dołączą do przejazdu, nie będą musiały się z tym mierzyć.

LUISA WERNER

Po krótkiej przygodzie jako półzawodowa kolarka i wcześniejszej karierze wioślarskiej na poziomie wyczynowym, w zeszłym roku Luisa Werner zaczęła odkrywać nowy wymiar kolarstwa: wyścigi typu endurance. Bardzo szybko przyszły sukcesy — zwycięstwa w prestiżowych imprezach takich jak Italy Divide czy Three Peaks. Ale rywalizacja to tylko niewielka część tego, co przyciąga Luisę Werner do roweru!

Cześć Luisa!

Cześć Lodovico!

Na początek: opowiesz, jak zaczęła się twoja przygoda z kolarstwem?

Pewnie! Kiedy byłam młodsza, trenowałam wioślarstwo wyczynowo i reprezentowałam Niemcy w kategorii U23. Rower szosowy pojawił się w moim życiu — jak u wielu wioślarek i innych sportowców — jako sposób na budowanie wytrzymałości. Szybko jednak rower stał się dla mnie czymś więcej: długie, całodniowe wypady, wyjazdy bikepackingowe, noclegi przez Airbnb (jeszcze w czasach, gdy dopiero raczkowało)... To wszystko sprawiło, że porzuciłam wioślarstwo i podpisałam kontrakt z małą, półzawodową niemiecką drużyną kolarską.

Jak wspominasz czas jako zawodowa kolarka?

Szczerze mówiąc, choć uwielbiałam spędzać czas z dziewczynami z zespołu i poznawać innych sportowców, nigdy nie czułam się tam w pełni swobodnie. Często bałam się kraks i dość szybko odkryłam, że peleton to nie jest ta strona kolarstwa, którą chcę poznawać. Jeździłam w drużynie tylko przez półtora roku.

A potem odkryłaś wyścigi endurance i bikepacking?

Tak, około dwa lata temu trafiłam na tego typu wyścigi, a we wrześniu 2021 wystartowałam w swoim pierwszym.

Co cię przyciągnęło do tej formy kolarstwa w porównaniu z doświadczeniami zawodowymi?

W wyścigach endurance nikt nie wraca do domu jako przegrany. Nie chodzi o miejsce czy klasyfikację, tylko o przygodę i samą drogę. Ludzie mają zupełnie inne nastawienie. Nie czuć tam atmosfery rywalizacji — każdy jedzie dla siebie i dla wspomnień, które tworzy.

Od początku odnosisz jednak duże sukcesy — patrząc na wyniki, jesteś bardzo konkurencyjna. Jak podchodzisz do wygrywania i jakie masz cele na Badlands?

Dla mnie zawsze najważniejsze jest ściganie się przede wszystkim ze sobą, a nie z innymi. Jeśli dam z siebie wszystko, wynik przyjdzie sam. Ale tak jak mówiłam — dla mnie to nie tylko wyścig, ale też okazja do rozmów z innymi zawodnikami, do tego, by się od nich inspirować i próbować nowych rzeczy. Właśnie atmosfera tworzona przez innych uczestników sprawia, że mam ochotę jechać szybciej.

Okej! Ostatnie pytanie: oczywiście pojedziesz w Badlands na rowerze gravel King Zydeco, ale czy są jakieś inne techniczne detale, które specjalnie przygotowałaś na ten wyścig i na które szczególnie czekasz?

Najbardziej cieszę się z materaca (śmiech) — Thermarest Neoair X-Lite, który towarzyszy mi w każdym wyścigu od dwóch lat... No i mam nowy bukłak o pojemności 3 litrów z Decathlonu, który można umieścić pod lemondkami, żeby zabrać więcej wody...

SOPHIE JAIL

Sophie Jail to francuska podróżniczka-nomadka, pasjonatka bikepackingu oraz renowacji klasycznych samochodów i motorowerów. Po długiej, „nieformalnej” przygodzie z rowerem — jako codzienny środek transportu i okazjonalne letnie wyprawy — dwa lata temu kupiła swój pierwszy poważny rower i zaczęła na serio eksplorować Europę na bikepackingowych trasach.

Cześć Sophie!

Cześć Lodovico!

Ostatnio mówiłaś, że dopiero w zeszłym roku wystartowałaś w swoim pierwszym wyścigu endurance. Jak do tego doszło?

W skrócie: miałam problemy zdrowotne i wykorzystywałam długodystansowy bikepacking jako formę rehabilitacji i „odzyskiwania” swojego ciała. Zapisanie się na wyścig endurance było logicznym kolejnym krokiem.

I jak poszło?

Przed wyścigiem dokładnie przeanalizowałam trasę i przygotowałam się tak, by ukończyć ją w około sześć dni. Ostatecznie przejechałam ją w trzy dni i kilka godzin. Byłam w szoku, że dałam radę! To było niesamowite odkryć, do czego jestem zdolna, jak ciało potrafi znaleźć sposób, by jechać dalej, radzić sobie z bólem, wykorzystywać adrenalinę. Byłam z siebie bardzo dumna i szczęśliwa, że tego dokonałam. Nie obchodziło mnie, czy przekroczyłam metę jako pierwsza czy ostatnia. Odkryłam to, co chciałam odkryć — w wyścigu przeciwko własnemu ciału.

Czy miałaś wcześniej doświadczenie w kolarstwie wyczynowym?

Nie. Tak naprawdę nie mam żadnego wcześniejszego doświadczenia w żadnym sporcie wyczynowym. Nigdy wcześniej nie uważałam, że jestem w czymkolwiek dobra!

A jak to się stało, że zapisałaś się na Badlands?

Tak naprawdę decyzję podjęłam podczas jazdy na Women’s Komoot Torino-Nice Rally, świetnej wyprawie bikepackingowej tylko dla kobiet. Na jednym z podjazdów zaczęłam jechać razem z inną dziewczyną, Sarą, i naprawdę się ścigałyśmy, wspinając się bardzo szybko. Na szczycie powiedziałyśmy sobie, że musimy razem wystartować w wyścigu i ponieważ obie kochamy gravel, Badlands wydał nam się idealnym wyborem. Wtedy miałam za sobą tylko jeden wyścig endurance, więc pomysł trochę mnie przerażał. Ale teraz mam już więcej doświadczenia i nie boję się!

Jaki masz cel na Badlands?

Pojechać najszybciej, jak potrafię!

Czyli dla ciebie to rywalizacja?

To nie jest rywalizacja z innymi, tylko okazja, żeby dać z siebie wszystko.

Ostatnie pytanie: wybrałaś karbonową ramę Cinelli Zydeco King na ten wyścig… opowiesz, jak zdecydowałaś o swoim dokładnym setupie?

Jestem trochę sprzętowym freakiem, więc bardzo interesują mnie lekkie rozwiązania i postaram się, żeby mój zestaw był jak najlżejszy ze względu na upały, ale jednocześnie nie chcę ryzykować, że nie ukończę wyścigu, bo np. torba się rozerwie przy upadku albo zabraknie mi zapasowych dętek... Tak naprawdę cały mój setup to szukanie balansu między lekkością a minimalizowaniem ryzyka, bo dla mnie absolutnym priorytetem jest ukończenie wyścigu!

DAVIDE BELFIORE

Davide Belfiore, trade marketing manager Cinelli, to nasz własny guru kolarstwa ultra. Od kiedy go znamy, jeździ na rowerze w niezwykły i nietuzinkowy sposób. W zeszłym roku wystartował w Badlands, złamał mostek i zerwał stożek rotatorów, przez co musiał się wycofać po 270 km. W tym roku wraca tam razem z Taylorem, Luisą i Sophie, żeby rozliczyć się z niedokończoną sprawą!

Davide, opowiedz o swojej historii jako kolarza?

Dorastałem w Brianzy i od zawsze ścigałem się na rowerze, jak wielu innych dzieciaków z tego regionu. W 2002 roku zostałem zawodowym kolarzem w ekipie Sud Tirol, przejechałem trzy sezony jako profesjonalista, ale szczerze mówiąc, peleton nie był wtedy miejscem, w którym czułem się dobrze — z wielu powodów, które dziś są już lepiej rozumiane!

A co było potem?

Potem przez dłuższy czas nie znosiłem roweru i trzymałem się od niego z daleka... Kiedy w końcu wróciłem do kolarstwa, to przez triathlon, gdzie panowała dużo fajniejsza atmosfera. Tam też mogłem rywalizować na wysokim poziomie i dwukrotnie wystartowałem w Mistrzostwach Świata 70.3 w Clearwater, gdzie byłem najlepszym Włochem na mecie. Ale ogólnie, odkąd przestałem być zawodowcem, moje podejście do kolarstwa było już zawsze zdystansowane od rywalizacji.

Kiedy zacząłeś startować w wyścigach endurance?

Dopiero jakieś trzy lata temu, ale ten rodzaj kolarstwa zawsze mnie przyciągał. Zanim w ogóle dowiedziałem się o istnieniu takich wyścigów, sam próbowałem je sobie wymyślać. Na przykład ostatni raz, gdy startowałem w triathlonie, cztery lata temu, zawody odbywały się w Apulii, więc postanowiłem dojechać tam rowerem z Cinelli. Wyruszyłem we wtorek, jechałem po 300 km dziennie, dotarłem w piątek wieczorem, a w sobotę wystartowałem w triathlonie…

Co cię przyciąga w wyścigach endurance?

Najbardziej lubię to, że tracisz wszystkie wygody codziennego życia: dom, social media... Zostaje ci tylko to, co niezbędne: powietrze, ziemia, niebo, twoje zmęczenie i marzenia. Jazda w takich wyścigach jest jak sen, w którym zabieram ze sobą najcenniejsze wspomnienia. Ten sposób bycia rodzi we mnie wizje i pomysły na życie. To trochę jak duchowa podróż!

Sprawdź King Zydeco i Nemo Gravel, na których zawodnicy będą oswajać pustynię!