witamy w rodzinie: Cooper Ray

Dla wszystkich, którzy śledzili wyścigi miejskie w ostatniej dekadzie, nazwisko Cooper Ray ma wyjątkowe znaczenie.

Młody nowojorczyk o alternatywnych zainteresowaniach, który dzięki rowerowi (a konkretnie rowerom torowym) odnalazł dyscyplinę i niezależność już w młodym wieku, wygrywał największe miejskie wyścigi, został kurierem, robił niezwykłe zdjęcia z życia kuriera, zainspirował nowe pokolenie i nowy styl jazdy po mieście swoim legendarnym filmem Hotline stworzonym wspólnie z Terry’m Barentsenem (2,6 miliona wyświetleń i wciąż rośnie na YouTube…), a pod koniec zeszłego roku przeprowadził się do Mexico City, by stać się kolarzem, jakim zawsze chciał być – Cooper to naprawdę wyjątkowa postać i sportowiec.

Przez ponad pół roku Cinelli i Cooper nieustannie rozmawiali, planowali i marzyli o tym, co możemy razem stworzyć – i dziś z radością oficjalnie witamy go w naszej rodzinie.

W najbliższych miesiącach Cooper zacznie prowadzić dla nas dziennik na Cinelli-milano.com, opowiadając o trasach, ustawieniach, krajobrazach i emocjach, które go inspirują. Ale najpierw – trochę historii!

Ciao Cooper!

Cześć Cinelli!

Możesz opowiedzieć, jak zaczęła się twoja przygoda z rowerami i jak zostałeś kurierem?
Jako nastolatek spędzający czas na Lower East Side na Manhattanie w Nowym Jorku grałem w punkowym zespole, nosiłem obcisłe dżinsy itd.

Rower pojawił się w moim życiu dzięki dokumentowi Red Light Go, który zasiał we mnie ziarno (a kilka lat później spotykałem „gwiazdy” tego filmu na ulicach, jeżdżąc obok nich). Zacząłem jeździć i od razu mnie to wciągnęło, bo rower stał się dla mnie tym, czym jest do dziś: narzędziem do odkrywania świata. Nagle miałem pełną swobodę, żeby poznać każdy zakątek miasta… Nie musiałem już jeździć metrem… Niedługo później dołączyłem do ekipy lokalnego sklepu rowerowego Toga. Toga to nie był zwykły sklep – miał niesamowitą historię, Nelson Vails ścigał się dla nich na torze, George Hincapie jako junior, w latach 80. mieli sponsora Richard Sachs…

Kręcąc się po sklepie poznałem starego kuriera z MPLS o imieniu Chad, który namówił mnie na zakup roweru torowego. Do dziś pamiętam swoją pierwszą jazdę na tym rowerze. Był rok 2007, miałem 14 lat. Przejechałem przez Central Park nocą, rower miał przedni hamulec, ale i tak byłem przerażony. Następnego ranka, gdy tylko pojawiłem się w sklepie, od razu zdjąłem hamulec, bo pomyślałem: „to jedyny sposób, żeby naprawdę nauczyć się na nim jeździć” – i od tamtej pory już go nie założyłem. Ciekawostka historyczna: Chad i wszyscy kurierzy z MPLS jeździli na rowerach torowych z hamulcami i uważali, że tak jest szybciej. Nowojorscy kurierzy natomiast jeździli bez hamulców…

Od tego momentu rower stawał się coraz większą częścią mojego życia. Byłem tym dzieciakiem, który wagarował, żeby przejechać 100 mil. W weekendy startowałem w wyścigach – szosowych albo przełajowych. W 2009 roku pojechałem Iron Cross, 100 km po zróżnicowanym terenie, wyścig, który był zapowiedzią tego, czym dziś jest gravel… To też całkowicie zmieniło moje życie.

Jak z tych początków trafiłeś do pracy jako kurier?

Kurierem zostałem dopiero po pięciu latach od rozpoczęcia jazdy. Przez te pięć lat ścigałem się na szosie i w przełajach, brałem udział w alleycatach i próbowałem dostać się do środowiska kurierów.
W 2011 roku, gdy pracowałem w sklepie Affinity i myślałem, jak bardzo nie chcę siedzieć w środku w piękny, późnoletni dzień, zagadałem do znajomego znajomego, Josha Rovnera, który zaproponował mi pracę w małej firmie kurierskiej Clementine Courier, której był współwłaścicielem. Od razu skorzystałem z okazji.

Jak długo pracowałeś jako kurier w Nowym Jorku?

10 lat!

Co najbardziej lubiłeś w tej pracy?

Wolność! Jazda na rowerze to już sama w sobie najwyższa forma wolności, a praca kuriera to jej absolutne dopełnienie. Jeśli podejdziesz do tego w odpowiedni sposób, nie czujesz, że masz pracę. Przewozisz rzeczy i łączysz miasto. Poznajesz, gdzie mieszczą się firmy, jeździsz wszędzie i o każdej porze, niezależnie od pogody, bez względu na wszystko. Bycie kurierem dało mi zupełnie nową perspektywę na miasto. Pomogło mi zrozumieć, co sprawia, że to miasto żyje. W Nowym Jorku jest tyle niedostępnych na co dzień miejsc, do których nagle miałem dostęp jako kurier. I wtedy zacząłem zabierać ze sobą aparat. Właściwie czułem się zobowiązany, żeby go mieć, bo to, co widziałem każdego tygodnia, a nawet dnia, było tak różnorodne. I wtedy wszystko się połączyło. To, co widziałem na co dzień, jak działa miasto od środka, jak się zmienia. Ludzie przychodzili i odchodzili. Firmy znikały, pojawiały się nowe inwestycje. Miasto, w którym dorastałem, przestawało istnieć na moich oczach. Nie było mnie stać, żeby zostać w dzielnicy, w której się wychowałem, ale mimo to miasto naprawdę stało się moim domem. Cały czas byłem na ulicy. Tak naprawdę praca kuriera trafiła w czuły punkt, który zawsze był dla mnie ważny: poczucie przynależności. Jako dzieciak ciągle musiałem się przeprowadzać przez rosnące czynsze i roczne umowy najmu. Nie miałem miejsca, które mógłbym nazwać domem... ale bycie kurierem odpowiedziało na to pytanie w pełni. Teraz całe miasto stało się moim domem…

Czego najmniej lubiłeś w tej pracy?

Pogoda. Ta praca jest świetna przez 7 miesięcy w roku. Ale kiedy pogoda się psuje... Zimę trzeba po prostu przetrwać. Najgorszy jest chyba marznący deszcz. Tak, zła pogoda i niskie zarobki to największe minusy... Ledwo wiązałem koniec z końcem w zmieniającym się Nowym Jorku…

Opowiedz trochę o swojej historii wyścigowej.

Jak już mówiłem, jako junior ścigałem się w barwach Toga – to było miejsce i drużyna z niesamowitą tradycją. W ekipie był taki starszy gość, trochę jak ojciec chrzestny, Bill Montgomery, który już nie startował, ale nauczył nas jazdy w wachlarzu i zabierał mnie na długie grupowe treningi poza miasto. Gdyby nie on, pewnie nie zostałbym przy kolarstwie. To on nauczył mnie dyscypliny. Potem przeszedłem do CRCA Junion Development Team i pierwszej drużyny King Kog Cyclocross… Była też miejska strona ścigania. Właściciel Toga był starej daty i uważał, że jeśli zakładasz koszulkę Toga, nie możesz startować w alleycat’ach. Ale mnie to nie powstrzymało. Raz wygrałem Monster Track, cztery razy byłem drugi. Startowałem prawie w każdym Red Hook Crit i jestem jedyną osobą, która ukończyła zarówno pierwszy, jak i ostatni Red Hook Crit, a także zająłem 5. miejsce w legendarnej edycji Navy Yard, z którego jestem chyba najbardziej dumny, bo ta trasa naprawdę wyznaczała granice tego, czym może być kryterium na rowerach torowych – w sumie ukończyło ją tylko pięciu z nas…

Opowiesz, jak powstało wideo Hotline i dlaczego twoim zdaniem stało się tak słynne?

Zawsze miałem opory przed nagrywaniem siebie. Nie lubię egocentrycznych filmików w social media, które gloryfikują kiepską jazdę… szczerze mówiąc, bo wiedziałem, że jeżdżę lepiej niż oni! Dlatego nigdy nie chciałem być nagrywany, wolałem skupić się na tym, żeby moja jazda się rozwijała. Chciałem, żeby moja reputacja mówiła sama za siebie. Ale jednocześnie widziałem, jak w social media krąży masa nieautentycznych rzeczy, które są uznawane za prawdziwe, i to mnie irytowało. Myślę, że właśnie z tej frustracji powstało wideo Hotline.

Kiedy Terry [Barentsen] przeprowadził się do Nowego Jorku, w końcu się spotkaliśmy i zauważyłem, że naprawdę potrafi jeździć. Wtedy – bo poznałem kogoś, kto jest świetnym operatorem kamery i jednocześnie umie jeździć – zaczęła kiełkować we mnie pewna idea. Chciałem nakręcić coś całkowicie nieciętego, w pełni skupionego na moim stylu jazdy i płynności. Przez lata w Nowym Jorku ludzie podchodzili do mnie i mówili: „masz niesamowity flow”, „jesteś najpłynniejszym kolarzem, jakiego widziałem”. Chciałem więc pokazać siebie podczas zwykłej jazdy, nie w wyścigu, tylko łapiąc swój flow, płynnie jadąc przez miasto. Bez żadnego szarpania, bez blokowania kół. Chciałem zachować ten styl jazdy na wideo, bo wtedy obserwowałem, jak nowe wydzielone drogi rowerowe, nowe cykle świateł i coraz mniej miejsca zabijają nowojorski flow, którego się uczyłem. W miastach pojawiało się coraz więcej przeszkód (czyli rzeczy budowanych na ulicy). Nawet samochody na ulicach się zmieniały. Z dużych sedanów V8, które miały swój specyficzny rytm w ruchu, na nowe, mniejsze auta z ostrzejszym przyspieszeniem. Wiesz, rowery torowe są jak pociągi towarowe – nie lubią się zatrzymywać i nie wyhamują szybko, one płyną… Chciałem uwiecznić ten flow.

Powiedziałem więc Terry’emu: zróbmy Broadway i dolny odcinek 6th Avenue. Jeden ujęcie, bez cięć. Przejechałem ten odcinek tysiące razy. Znałem każde światło, każde skrzyżowanie, każdą dziurę. Miałem to opanowane do perfekcji. I tak zrobiliśmy – pojechaliśmy w dół Broadway i w górę Sixth, bez cięć. Terry wymyślił sposób filmowania, który sprawił, że wszystko wyglądało jeszcze płynniej i szybciej, oddając to uczucie, jakbyś był tuż za mną. Nikt wcześniej tak nie nagrywał… On miał umiejętności, żeby za mną nadążyć, ufałem mu… to była magia. Myślę, że w tym wideo jest coś hipnotyzującego; mój flow tamtego dnia, sposób, w jaki ruch wokół mnie się układał, jak wszystko było zwarte… Terry wrzucił film do sieci i stał się on nowym wzorcem jazdy po mieście.
Dorastałem, oglądając filmy Lucasa Brunelle’a o nowojorskich kurierach, a nagle koło się zamknęło i ludzie w wieku, w którym ja oglądałem Brunelle’a, teraz oglądają moje i Terry’ego wideo i czerpią z niego inspirację.

Niesamowite… a co z kolejnym etapem twojej drogi… Meksyk? Dlaczego się tu przeprowadziłeś?

Przeprowadziłem się tutaj w lipcu 2022. Dlaczego? Chyba po prostu wszystko się ułożyło. Nie miałem konkretnego zamiaru, żeby tu zamieszkać, chociaż podróżowałem tu od 2014 roku i zawsze uważałem to miejsce za „mekkę” kolarstwa i jedyne, które zrobiło na mnie większe wrażenie niż Nowy Jork, jeśli chodzi o puls miasta… Tak naprawdę zawsze chciałem przeprowadzić się do Kalifornii, ale moja partnerka wtedy nie chciała…

Przeprowadziłem się tutaj, bo chciałem wyrwać się z Nowego Jorku i stać się kolarzem, którym zawsze chciałem być. Chciałem uciec z Nowego Jorku i ze Stanów, żeby wyrwać się z tego nieustannego pośpiechu, z nowojorskiej bańki.

Więc tak, w zeszłym roku wszystko się ułożyło: przeszedłem przez duże rozstanie, zacząłem pracować w web3, przyjechałem tutaj na dwa miesiące w lutym 2022 i od razu wiedziałem, że to jest miejsce, w którym chcę być – i już nie wyjechałem. I co za niesamowite miejsce! Mieszkam na wysokości 2300 metrów, a tuż za miastem jest 3300–3600 metrów. Na zwykłym treningu mogę zrobić 3000 m przewyższenia. Co za miejsce do jazdy! Gdzie jeszcze na świecie znajdziesz wysokogórską dolinę, która była kiedyś jeziorem, otoczoną potężnymi wulkanami, będącą przez setki lat rajem ekologicznym dla rdzennych ludów? A rower to tutaj prawdziwy hack. To najszybszy sposób, żeby wyrwać się z miasta i cieszyć się jego naturą.

Jednocześnie bardzo trudno jest nauczyć się nowej kultury. I to naprawdę uczy pokory, kiedy uświadamiasz sobie, z jak ogromnego przywileju pochodzisz, nawet jeśli w Stanach byłeś z niższej klasy średniej. Całe to doświadczenie jest zupełnie inne, niż się spodziewałem, i absolutnie je uwielbiam…

Czy rozważałbyś tutaj pracę jako kurier?

Nie wykluczam tego całkowicie, nie dla pieniędzy, ale dla doświadczenia i głębokiego poznania miasta. Proponowano mi pracę, ale prawda jest taka, że nie da się na tym zarobić. Do tego dochodzą jeszcze ulewy i nie sądzę, żeby to była najlepsza opcja. Może dla frajdy, ale nie jako praca.

Jaką jazdę wybierasz teraz i dlaczego?

Obecnie jazda na rowerze to dla mnie przede wszystkim odkrywanie historii miejsca, geologii, topografii, zastanawianie się, po jakim terenie jadę i prawdziwe docenianie miejsc, przez które przejeżdżam. Powiedziałbym więc: przygody, naprawdę długie jednodniowe wyprawy z jak najmniejszą ilością bagażu. Ale tutaj to trudne... Chciałbym jeździć po 12–18 godzin, ale to naprawdę niebezpieczne... Musiałbym ruszać o 1 w nocy, żeby zrobić coś takiego, a i tak byłoby ryzykownie. Moje cele to: jeździć daleko, jeździć wolno, dużo się wspinać, rozumieć, gdzie jestem. Są tu kultury niemal nietknięte, niezwykle bogate...

Żeby było jasne, całkowicie zmieniłem podejście do jazdy. Musiałem nauczyć się oduczać i ewoluować swoje przygodowe nawyki, które wykształciłem przez lata, bo tu naprawdę łatwo zgubić się w dzikich rejonach i narazić na poważne niebezpieczeństwo. Przechodzę też z jazdy głównie solo do odkrywania nowego znaczenia wspólnoty i konieczności jazdy w grupie — po prostu dla bezpieczeństwa. Tego nie można lekceważyć.

Jakie masz cele rowerowe na ten rok?

Chcę zrobić dłuższą wyprawę. Właśnie ukończyłem swój pierwszy ultra, Tour de Frankie, co było super, ale myślę, że — jak już mówiłem — chcę jeździć wolno, zatrzymywać się kiedy chcę, lepiej poznawać miejsca...

Ostatnie pytanie, pamiętam że rozmawialiśmy o tym za pierwszym razem; jak wygląda jazda na rowerze torowym w Meksyku w porównaniu z Nowym Jorkiem?

W Meksyku musisz założyć większą zębatkę, żeby nadążyć za szybszym ruchem ulicznym. Tu nie ma zasad, prawie nikt nie ponosi odpowiedzialności, panuje zorganizowany chaos, szybki ruch i najdłuższe cykle świateł, jakie widziałeś w życiu, a do tego największe dziury w asfalcie. Nie możesz popełnić błędu, bo zapłacisz za to wysoką cenę. To naprawdę chaos i szaleństwo, ale na rowerze torowym mogę w tych warunkach naprawdę lecieć. Musiałem założyć większą zębatkę, bo jechałem za wolno i ruch mnie wyprzedzał. Musiałem jechać szybciej niż w Nowym Jorku. Kierowcy są tu lepsi, albo przynajmniej: patrzą na drogę, a nie w telefon. Nikt nie trąbi, nie krzyczy, mało tu ego, ale jest bardziej szalono, niż możesz sobie wyobrazić... Może kiedyś to nagramy na moim nowym Cinelli Supercorsa Pista, powoli zbieram piękne części do tej budowy.

Kliknij tutaj, aby odkryć więcej o Nemo Tig Gravel — naszej flagowej, w 100% włoskiej stalowej ramie gravel.