Columbus
Gdzieś we mgle. Bikepacking w Wietnamie
Gdzieś we mgle.
Patatrack Cycling Collective.
Pętla Ha Giang, Wietnam.
Grupa kolarzy, 350 kilometrów przez daleką północ Wietnamu i wyprawa, która przypomina, dlaczego w ogóle podróżujesz na rowerze.
01 — Miejsce Szaro, mgliście i absolutnie niezapomniane
Północny Wietnam nie przypomina żadnego innego miejsca. Wapienne wieże wyrastają pionowo z ziemi — krasowe formacje kształtowane przez setki milionów lat w coś, co wydaje się nierealne. Jedziesz przez nie i wciąż nie możesz w to uwierzyć.
W styczniu wszystko tonie we mgle. Niskie chmury zalegają między szczytami i zostają tam przez całe dni. Widoczność spada do pięćdziesięciu metrów, czasem mniej. Niektórzy mogą uznać to za przytłaczające. Dla nas to był filmowy klimat — krajobraz znikał i pojawiał się na nowo, gdy jechaliśmy dalej. Ten region nazywają „szarym rajem”. W mglisty styczniowy poranek, pedałując przez dolinę, w której nie widać grani nad sobą, doskonale rozumiesz dlaczego.
Większość pętli prowadzi przez Dong Van Karst Plateau Global Geopark — uznany przez UNESCO w 2010 roku. Płaskowyż jest chroniony nie tylko ze względu na geologię, ale też dziedzictwo kulturowe dziesiątek mniejszości etnicznych — Hmong, Dao, Tày, Nùng, Lô Lô — które żyją tu od wieków, każda z własnym językiem, strojem i tradycjami.
Mgła nie opadła ani na chwilę. Przestaliśmy się tym przejmować już pierwszego dnia.02 — Wyprawa Prawdziwe wakacje. Okazuje się, że to możliwe.
Pustynię mieliśmy już za sobą. Długie odcinki pustki, ogromne przestrzenie, ten rodzaj pustyni, który wygląda niesamowicie na filmie, a w rzeczywistości daje jeszcze więcej frajdy. Tym razem Patatrack chciał czegoś innego. Chcieliśmy ludzi. Kultury. Tych drobnych, niepowtarzalnych momentów, które zdarzają się na poboczu, kiedy jedziesz wystarczająco wolno, żeby je zauważyć.
Jednej rzeczy się nie spodziewaliśmy: to naprawdę były wakacje. Takie prawdziwe. Nie „zabawa typu dwa” z odwróconą narracją — ale autentyczna, prawdziwie przyjemna przygoda od początku do końca. Częściowo to kwestia logistyki. Nigdy nie rozbijaliśmy namiotu. Każdego wieczoru pojawiało się miejsce do spania — pensjonat, rodzina prowadząca kilka pokoi, dom z plastikowymi krzesłami na zewnątrz i czymś gorącym na kuchence. Nie trzeba było wiele planować. Po prostu pedałowałeś, a miejsce samo się znajdowało.
„Przeżyłem tę wyprawę jak prawdziwe wakacje — i nie jestem pewien, czy kiedykolwiek wcześniej coś takiego mi się przytrafiło podczas rowerowej podróży.”
Każdego wieczoru pojawiało się jakieś miejsce. Nigdy nie rozstawialiśmy namiotu.03 — Poza główną drogą Każdy objazd się opłacał
Najbardziej pokochaliśmy momenty, gdy zjeżdżaliśmy z trasy. Za każdym razem, gdy trafialiśmy na boczną drogę, skręcaliśmy w złą stronę albo podążaliśmy za czymś ciekawym na mapie — działo się coś dobrego. Wioska, której nie ma w żadnym przewodniku. Rodzina, która zaprosiła nas do siebie. Dzieciaki, które goniły nas pod górę ze śmiechem. To rower sprawia, że takie rzeczy są możliwe jak nic innego.
Docierasz tam, gdzie naprawdę nie ma już dróg na mapie — a jednak zawsze coś się znajduje: sklepik z cukierkami na półce, motocykl z nieprawdopodobnym ładunkiem wspinający się na przełęcz. Nigdy nie jesteś całkiem odcięty od świata. Właśnie po to tu przyjechaliśmy.
Najczęściej pomagał Komoot. Drogi oznaczone jako asfaltowe okazywały się szutrem. Szuter zamieniał się w ścieżki. Ścieżki kończyły się w lesie zbyt gęstym, by się przez niego przedrzeć. Trochę nieplanowanej przygody było w pakiecie. Nie mamy żadnych zastrzeżeń.
Cała trasa Patatrack — razem ze wszystkimi objazdami, które naprawdę polecamy — jest dostępna na Komoot. Zobacz kolekcję Ha Giang Loop →
Poza główną pętlą. Zawsze warto.04 — Jedzenie i przetrwanie Pho każdego ranka. Bez uwag.
Jedzenie było znakomite. Proste, powtarzalne i — o ósmej rano przed dniem na rowerze — dokładnie takie, jak trzeba. Pho stało się naszym rytuałem: gorąca miska bulionu na początek każdego dnia, za którą już tęsknimy. Kuchnia tutaj jest pozornie nieskomplikowana: kilka składników, przygotowanych z przekonaniem, powtarzalnych przez setki kilometrów.
Ostre sosy podzieliły grupę. Niektórzy dodawali je do wszystkiego. Inni traktowali jak zagrożenie. Problemy żołądkowe dopadły większość z nas w pewnym momencie. Dwie osoby przejechały całą trasę bez najmniejszych problemów. Nie wiemy jak. Nie jesteśmy pewni, czy są w pełni ludźmi.
05 — Ludzie Życzliwość, która nie potrzebuje wspólnego języka
Bariera językowa jest realna. Poza głównymi ośrodkami turystycznymi angielski praktycznie nie istnieje. Nie miało to znaczenia. Ludzie w regionie Ha Giang są serdeczni w sposób, który nie wymaga tłumaczenia — uśmiechnięci, pomocni, naprawdę ciekawi. Kilka razy zatrzymywali nas, pytając, skąd jesteśmy i dokąd jedziemy. Nigdy nie czuliśmy się zagrożeni. Nigdy nie czuliśmy się niechciani.
Dzieciaki były najlepsze. Biegały obok nas na podjazdach, krzyczały, śmiały się. Przyjeżdżasz dla krajobrazów, wyjeżdżasz z głową pełną ludzi.
„Gdziekolwiek spojrzysz, z pobocza uśmiechają się do ciebie przyjazne twarze. Po prostu.”
Region Ha Giang. Dziesiątki mniejszości etnicznych, ponad dwadzieścia różnych języków.06 — Rowery Stal, aluminium i mnóstwo mieszanych nawierzchni
Ha Giang Loop to prawdziwa wyprawa po zmiennych nawierzchniach — asfalt, który znika w połowie kilometra, beton przechodzący w ubity szuter, ślady, które z optymizmem nazywa się drogami. Część z nas jechała na King Zydeco 2, inni na Speciale Gravel. Różne geometrie, różne materiały — aluminiowa platforma wyścigowa kontra stal Columbus — efekt ten sam: rowery znikały w tle, a Wietnam grał pierwsze skrzypce.
Kiedy sprzęt przestaje istnieć — kiedy przestajesz myśleć o rowerze, a zaczynasz patrzeć na to, co cię otacza — wtedy zaczyna się prawdziwa wyprawa. Oba rowery dały nam właśnie to.
Kolarze: Patatrack — mediolańska kolarska ekipa. Trasa: Patatrack Ha Giang Loop na Komoot. Rowery: Cinelli King Zydeco 2 · Cinelli Speciale Gravel.
